บทที่47
คุณนายเนื้อทองปาดน้ำตาบนหน้า สูดลมหายใจลึก ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นเมื่อครู่กลายเป็นแข็งกร้าวขึ้นมา ก่อนที่ฝ่ามือบางจะตบลงไปบนใบหน้าของลูกชายเพียงคนเดียวเต็มแรง
‘’ตบนี้เพื่อเรียกสติแก ถ้าแกเจ็บนั้นแปลว่าแกมีเลือดแกมีเนื้อที่มันเกิดจากฉันอยู่ แกถามว่าฉันรักแกไหมงั้นหรอ แน่นอนว่าฉันรักแกยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดบนโลกนี้ เพราะฉันอยากเห็นแกมีชีวิตที่ดี ฉันถึงได้ทำทุกทางเพื่อจะให้แกได้รับแต่สิ่งที่ดีที่สุด แต่แกมันไม่เคยรักดี แกมันเกลียดฉัน แกสงสัยในความรักของแม่คนนี้มาตลอด อยากรู้หรอว่าฉันรักแกไหม งั้นฉันจะบอกความจริงที่แกยังไม่รู้ให้ ฉันรู้ทั้งหมดนั้นแหละ ว่าลูกในท้องของช้อนกลางไม่ใช่ลูกแก เพราะแกมันเป็นหมันเสือใหญ่ แกเป็นหมันได้ยินไหม แล้วลูกในท้องของช้อนกลางก็คือลูกของฉลามคนรักของแกที่แกรักจนหมดหัวใจไง ฉันยอมทิ้งศักดิ์ศรีตัวเองเพราะฉันอยากให้แกได้เลี้ยงลูกของคนที่แกรักฉันถึงได้แก
