ปล่อยตัวปล่อยใจ

‘’นายจะไปรู้อะไร ถ้าวันหนึ่งนายจำได้ นายต้องขอบคุณฉันด้วยซ้ำเสือใหญ่ ปล่อยฉันแล้วกลับไปซะ ฉันเจ็บ ปล่อย!!!’’ช้อนกลางตวาดเสียงดังและพยายามจะแกะมือเสือใหญ่ออก ‘’งั้นก็บอกฉันมาสิว่าอะไรที่ฉันจำไม่ได้ แล้วอะไรที่ฉันต้องขอบคุณ หยุดทำให้ฉันเหมือนเป็นไอ้โง่ซะที บอกมาสิพูดมา!!!!’’เสือใหญ่ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสับสนเขย่าแขนช้อนกลางแรงขึ้น ‘’ฉันเจ็บนะเสือ หยุดเดียวนี้ ฉันท้องอยู่นะ ปล่อยฉันเถอะ’’ช้อนกลางหยุดดิ้นเพราะกลัวจะเป็นอันตรายกับลูกในท้องเธอเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นการอ้อนวอนแทน ‘’จริงสิเธอท้องอยู่หนิ ฉันสงสัยจริงๆ ว่าลูกในท้องเธอเป็นของฉันจริงไหม?’ ’เสือพูดพร้อมกับคลายแรงบีบที่หัวไหล่ของช้อนกลางลง ‘’ทำไมถามแบบนั้น…แม่นายล้างสมองไปหมดแล้วหรอ ถ้าคิดว่าลูกในท้องไม่ใช่ของนายก็อย่ามายุ่งกับฉัน’’ช้อนกลางตอบอย่างแบ่งรับแบ่งสู้และพยายามจะเดินหนี แต่เสือใหญ่กลับผลักเธอลงไปที่เตียงแล้วขึ้นคล่