“ยุงไชยาเป็งคุงพ่อแป๊บ ๆ อีกแย้ว” เด็กน้อยอารมณ์ดีนั่งแกว่งเท้าอยู่บนคาร์ซีตที่เบาะหลัง
“ครับ” เสียงนั้นตรงข้ามกับอารมณ์ของเจ้านายตัวน้อยสิ้นเชิง อยากถามคนเป็นนายเหลือเกินว่าทำไมต้องมอบหมายหน้าที่อันหนักหน่วงนี้ให้ตนด้วย ให้รับกระสุนแทนยังง่ายเสียกว่า
รถ Mercedes-Benz มุ่งหน้าสู่ห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางกรุง
“ยุงไชยาย้องเพลงให้คลื่นฟังหน่อยฉิฮับ” ความเป็นเด็กช่างพูด คลื่นชวนคนที่ทำหน้าที่ขับรถคุยไปเรื่อย
“ผมร้องเพลงไม่เป็นครับ” อย่าว่าแต่วิชาศิลปะเลยที่สอบตก วิชาดนตรีก็เอาตัวไม่รอดเหมือนกัน โดยเฉพาะการขับร้องเพลง
“ไม่มีคงฉองยุงไชยาย้องเพลงหยอฮับ ...ฉอบตกเหมืองฉิงปะแน่เยย” เด็กน้อยช่างสงสัย ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง เมื่อนึกถึงฝีมือการระบายสีของไซลาส
“จะว่าอย่างนั้นก็ได้ครับ”
“คลื่นฉองยุงไชยาย้องเพลงให้ไหมฮับ”
“เอ่อ...”
“ยุงไชยาต้องตั้งใจเยียงนะฮับ”
“ผมขับรถอยู่นะครับ”
“งั้งคลื่นย้อ
