ทางด้านปริม
ภายในคอนโดถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบงันที่หนักอึ้งจนหายใจลำบาก ดวงตาของปริมเหม่อลอยมองไปที่ผนังว่างเปล่า ราวกับคนไร้วิญญาณ
“แกไม่ให้ฉันเปิดทีวีจริงๆ เหรอปริม...”
ฝุ่นเอ่ยถามด้วยเสียงที่เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอกุมรีโมทไว้ในมือ พลางมองหน้าเพื่อนรักที่ดูซูบซีดลงกว่าทุกวัน
“ไม่อ่ะ... ฉันไม่อยากเห็นข่าวพวกนั้น”
ปริมตอบโดยไม่หันมามอง น้ำเสียงของเธอสั่นเครือจนคนฟังใจหาย
“แต่แก... ถึงแกไม่เห็นในทีวี แกก็ต้องเห็นในมือถือของแกอยู่ดีป่ะ”
ฝุ่นพยายามจะพูดดึงสติ เธออยากให้ปริมเผชิญหน้ากับความจริงให้จบๆ ไปวันนี้ เพื่อที่พรุ่งนี้จะได้เริ่มนับหนึ่งใหม่
“การที่แกหลับหูหลับตาแบบนี้ มันไม่ได้ทำให้เรื่องที่เกิดขึ้นมันหายไปนะปริม”
“ฉันปิดเครื่องไปแล้วฝุ่น... ฉันไม่อยากเห็นอะไรทั้งนั้น ไม่อยากรู้ว่างานจัดที่ไหน ไม่อยากเห็นว่าเขายิ้มให้กันยังไง ไม่อยากรับรู้ว่าพิธีเริ่มไปถึงไหนแล้ว...”
