ฝุ่นตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นด้วยเรี่ยวแรงที่ริบหรี่ เธอถลาไปคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางทิ้งไว้บนหัวเตียง มือบางสั่นเทาจนแทบจะกดรหัสปลดล็อกไม่ได้ เธอกดเข้าไปในแอปพลิเคชันแชท นิ้วเรียวเลื่อนหาชื่อพี่วาคิม ที่เคยเป็นความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวในคืนนั้น
เธอมองหน้าจอที่นิ่งสนิท ไม่มีข้อความใหม่ ไม่มีคำอธิบาย และไม่มีแม้แต่สติ๊กเกอร์โง่ๆ สักตัวส่งมาปลอบประโลม ข้อความสุดท้ายที่เห็นคือข้อความที่เธอส่งไปถามเขาเมื่อหลายวันก่อนว่า 'พี่คิมอยู่ไหนคะ' ซึ่งเขาก็ไม่แม้แต่จะกดเข้ามาอ่าน
“ใจร้าย... พี่มันใจร้ายที่สุด”
ฝุ่นแค่นยิ้มสมเพชตัวเอง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงลงบนหน้าจอโทรศัพท์ จนภาพชื่อเขาพร่าเลือน เธอจ้องมองมันอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน ราวกับรอปาฏิหาริย์ให้มันสั่นแจ้งเตือนขึ้นมา แต่สุดท้ายความเงียบกริบก็คือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด
ปึก!
เธอรวบรวมแรงที่มี โยนโทรศัพท์ลงบนที่นอนอย่างไม่ใยดี ก่อนจะทิ้งตัวลงซบหน
