"ค่อยๆ นะครับคุณปู่ เดี๋ยวจะสำลักเอา"
คลาวด์ที่ยืนลุ้นเอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วง
"ค่อยๆ นะคะ เดี๋ยวปริมช่วยค่ะ"
หลังจากดื่มน้ำจนพอใจ คุณปู่ก็เอนหลังลงกับหมอนช้าๆ โดยมีปริมคอยจัดท่าทางให้ท่านนอนสบายที่สุด ท่ามกลางสายตาอึ้งๆ ของคลาวด์และคราฟที่ยืนดูอยู่ไม่ห่าง
แล้วจู่ๆ คุณปู่คชาก็โพล่งถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ถามจริงนะปริม... อยู่กับไอ้คลาวด์เนี่ย มันลำบากมั้ย”
คำถามนี้ทำเอาคลาวด์ถึงกับสะดุ้งโหยง รีบหันขวับมามองปู่ทันที
“โถ่ คุณปู่ครับ ผมดูแลปริมอย่างดีนะ...”
“ฉันไม่ได้ถามแกไอ้คลาวด์ ฉันถามแม่หนูปริมเขา”
คุณปู่ยกมือห้ามหลานชายตัวแสบ ก่อนจะจ้องหน้าปริมเขม็ง
“ตอบปู่มาตามตรง... ไอ้คลาวด์มันทั้งดุ ทั้งเอาแต่ใจ แถมมีปู่ที่ใจร้าย หนูทนมันไปได้ยังไง หรือที่ทนเนี่ย... เพราะหวังสมบัติอัครโชติเหมือนที่คนเขาพูดกัน”
คราฟถึงกับลอบกลืนน้ำลายแทนพี่สะใภ้ เพราะคำถามนี้มันแรงและตรงจุดสุดๆ
ป
