เวลาต่อมา
"คุณปู่ตัวร้อนขึ้นมาอีกแล้ว เช็ดตัวให้อีกดีกว่า"
ปริมพึมพำกับตัวเองก่อนที่เธอจะหันไปหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมา แล้วค่อยๆ เช็ดไปตามร่างกายของคุณปู่อีกครั้ง เธอเช็ดตัวอยู่อย่างนี้แทบทุกๆ ชั่วโมง คอยเฝ้า คอยเช็คว่าคุณปู่มีไข้อีกไหม ถ้ามีเธอก็เริ่มเช็ดตัวอีกรอบ แต่ถ้าคุณปูไม่มีไข้ชั่วโมงนั้นเธอก็แอบงีบ สะดุ้งตื่นมาอีกทีเห็นคุณปู่ตัวร้อนเธอก็รีบเช็ดตัวให้ซ้ำ
เช้าของวันใหม่
"ตัวเริ่มเย็นลงแล้วนี่นา"
ปริมพำพึมเบาๆ พร้อมทั้งมองดูใบหน้าของคุณปู่ที่ดูดีขึ้นมาบ้างแล้ว ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา ปริมแทบไม่ได้ข่มตาหลับเลยแม้แต่นาทีเดียว เธอคอยชุบผ้าบิดหมาดเช็ดตัวให้คุณปู่คชาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกครั้งที่รู้สึกว่าตัวท่านเริ่มร้อนขึ้นมาอีก จนกระทั่งแสงอาทิตย์ยามเช้าเริ่มสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างห้อง ICU ใบหน้าของปริมดูอิดโรยและมีรอยคล้ำใต้ตาจางๆ แต่เธอก็ยังคงนั่งกุมมือคุณปู่ไว้ไม่ห่างกาย
จู่ๆ ประตูห้องก็
