"อืม..."
คลาวด์ขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้ปริมจนหัวเข่าของทั้งคู่ชนกัน เขาโน้มตัวลงมาหาพลางเท้าแขนกับโต๊ะอาหาร จ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้ม ที่ดวงตายังบวมช้ำจากการร้องไห้อยู่นิดๆ สายตาคมกริบคู่นั้นละสายตาไปจากเธอไม่ได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว
“บอกฉันมาปริม... เธออยากได้อะไรเป็นของขวัญ”
เสียงทุ้มต่ำถามอย่างจริงจัง
“อยากได้รถ กระเป๋า หรืออยากได้เงินไปซื้ออะไรเพิ่ม บอกมาฉันให้เธอได้ทุกอย่าง”
ปริมเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แสงไฟในห้องสะท้อนในแววตาใสซื่อของเธอ ที่ตอนนี้ไม่มีความน้อยใจเหลืออยู่แล้ว เธอส่งยิ้มบางๆ ที่ดูอบอุ่นหัวใจที่สุดให้เขา
“หนูไม่ได้ต้องการของขวัญที่เป็นสิ่งของเลยค่ะเฮีย...”
ปริมตอบเสียงแผ่วแต่หนักแน่น
“หนูแค่อยากอยู่รับใช้เฮียแบบนี้ไปตลอด... หนูอยากอยู่ดูแลเฮีย อยากทำกับข้าวให้เฮียทานแบบนี้ไปเรื่อยๆ แค่นั้นก็เป็นของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับหนูแล้วค่ะ”
คำตอบของเธอทำให้มาเฟียจอมโหดถึงกับชะงัก
