“ผมขอตัวกลับก่อนนะครับคุณปู่ คุณอาอาราช...”
คลาวด์เอ่ยเสียงเรียบแต่เด็ดขาด ทันทีที่คนทั้งสองเดินกลับมานั่งที่โต๊ะ
ปู่คชาขมวดคิ้วทันที
“จะรีบไปไหนคลาวด์ นี่ยังหัวค่ำอยู่เลย หนูรินลดากำลังคุยสนุกเลยนะ”
“ผมมีงานค้างที่ต้องส่งพรุ่งนี้เช้าครับ ถ้าไม่รีบกลับตอนนี้คงไม่ทัน”
คลาวด์เลือกใช้ข้ออ้างเรื่องงานที่ดูสมเหตุสมผลที่สุด แม้ความจริงเขาอยากจะตะโกนบอกว่าอยากกลับไปหาเมียใจจะขาด
อาราชชฤทธิ์หัวเราะเบาๆ อย่างใจดี
“แหม... สมกับเป็นนักธุรกิจรุ่นใหม่จริงๆ ขยันขนาดนี้อาไม่แปลกใจเลยที่ตระกูลแกเจริญรุ่งเรือง รินลดา... ส่งพี่เขาหน่อยสิลูก”
รินลดาที่รอจังหวะอยู่แล้วรีบลุกขึ้นทันที เธอเดินขยับเข้าไปใกล้คลาวด์ จนไหล่บางเบียดเสียดกับแขนแกร่งของเขา เธอช้อนสายตาขึ้นมองคลาวด์ด้วยแววตาหวานฉ่ำ ที่ตั้งใจยั่วยวนอย่างเต็มที่
“รีบจังเลยนะคะพี่คลาวด์... รินยังไม่หายคิดถึงเลย”
เธอพูดด้วยน้ำเสียงกระเส่าที่
