คืนต่อมา
"พี่มิวคะ... ปริมกลับแล้วนะคะ"
"จ้า... กลับดีๆ นะ"
"ค่ะ... สวัสดีค่ะพี่มิว"
หลังจากเลิกงานกะดึกที่ร้านอาหาร ปริมก็เดินกลับหอพักด้วยความเหนื่อยล้า ถนนเลียบคลองเริ่มเงียบสงัด แสงไฟทางส่องสว่างเพียงรำไร ปริมรู้สึกได้ถึงความผิดปกติเมื่อมีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งขี่ตามหลังเธอมาช้าๆ ก่อนจะเร่งเครื่องมาดักหน้าจนเธอต้องหยุดชะงักฝีเท้า
"ไปไหนจ๊ะสาวน้อย มาเดินมืดๆ คนเดียวแบบนี้ไม่เหงาเหรอ"
ชายฉกรรจ์สองคนท่าทางน่ากลัวก้าวลงจากรถ แววตาพวกมันหยาบโลนขณะจ้องมองร่างบางในชุดนักศึกษาที่ดูบอบบาง
"ไม่"
"น้องสาวจะไปไหนจ๊ะ... ให้พี่ไปส่งไหม"
"ปล่อยหนูไปเถอะค่ะ หนูไม่มีเงินหรอก"
ปริมพยายามถอยหนี หัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว เธอไม่มีคลาวด์คอยคุ้มครองอีกแล้ว และที่นี่ก็ไม่มีใครรู้จักเธอเลย
"ไม่เอาเงินหรอกจ้ะ... แต่อยากได้อย่างอื่นมากกว่า"
หนึ่งในนั้นเอื้อมมือจะมาคว้าแขนปริม
"อย่านะ ปล่อย! ไอ้บ้
