บทที่32 การแตกหัก
‘’ ทำบ้าอะไรว่ะ!!!’ ’ภากรตวาดใส่เพชรกัญญาอย่างสุดจะทนเพราะตอนนี้ดอกไม้ของแพรไหมถูกทำลายลงต่อหน้าต่อตาโดยที่เขาไม่สามารถจะปกป้องได้เลย
‘’ ทำไม ฉันทำแล้วคุณจะทำไมหวงต้นไม้บ้านี้มากกว่าฉันหรอ หายไปทั้งวันเพราะอีต้นไม้บ้าๆ นี้หรอหา หวงนักใช่ไหม หวงนักใช่ไหม!!!’ ’ ตอนนี้เพชรกัญญานั้นสติหลุดไปแล้วเธอวิ่งไปใช้เท้าเหยียบกระทืบใส่ต้นดอกไลเซนทัสเพื่อระบายอารมณ์ หากเป็นเมื่อก่อนภากรคงยอมเธอง่ายๆ แต่ตอนนี้ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง คนตัวโตโกรธสิ่งที่เพชรกำลังทำจนตัวสั่นเขาย่างสามขุมเข้าไปจับแขนเธอแล้วเหวี่ยงลงไปบนพื้นอย่างแรง
‘’ ออกไปจากบ้านกู ออกไป ออกไปแล้วอย่ากลับมาให้กูเห็นน่าอีก!!!!’ ’ภากรตะโกนสุดเสียงพร้อมกับชี้นิ้วไปที่เพชรกัญญา ท่าทางของเขาดูน่ากลัวราวกับพร้อมจะฉีกทึ้งคนตรงหน้า เพชรกัญญาไม่เคยเห็นภากรในมุมนี้มาก่อนคนอวดดีชะงักอึ้ง
‘’ ว่าไงนะมึงไล่กูหรอ มึงคิดว่ามึงวิเศษนักหรอ ถ
