หลายปีต่อมา
"ป๊าก้าบ~"
เสียงเรียกเด็กชายผมสีน้ำตาลอ่อน เรียกความสนใจของเซนจากหน้าจอได้ป็นอย่างดี
ลูกชายวัยสามขวบเดินเข้ามาภายในห้องทำงานที่ไม่ได้ล็อกประตูด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
"ครับ ออสโลเรียกป๊าทำไมครับ" คนเป็นพ่อเดินเข้าไปอุ้มลูกชายมานั่งบนโต๊ะทำงาน ก่อนจะหลุบตามองมือเล็กๆ ที่เปื้อนขนแมว "ไปห้องของโซลกับลูอามาเหรอครับ"
"กั๊บ! โลมาขอเปียกๆ ให้โซลกับลูอา" มือน้อยประนมขอสิ่งที่ปรารถนากับบิดา
เปียกๆ ที่ว่านั่นคืออาหารเปียกสำหรับแมว ลูกชายมักจะมาขอให้เขาหยิบจากตู้ในห้องแมวให้เสมอ
"ป๊าให้แค่สองซองนะครับ"
เพราะแมวอ้วนในห้องสองตัวน้ำหนักเยอะเกินไป สัตวแพทย์จึงสั่งลดการให้อาหารเปียกและขนม
"กั๊บ!"
เด็กชายคลี่ยิ้มดีใจนั่งปรบมือแปะๆ บนโต๊ะอย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มที่เหมือนกับภรรยาไม่มีผิด ต่างตรงที่ได้โครงหน้าส่วนดวงตาและจมูกจากเขามา
เซนไม่ได้ว่าอะไรต่อ เขาอุ้มกระเตงลูกชายเข้าเอวเดินกลับไปยังห
