นักศึกษาสาวเดินออกจากห้องเรียน โดยมีเพื่อนสนิททั้งสองคนเดินขนาบ พะแพงประกบซ้าย ใบเตยประกบขวา พากันเดินไปนั่งพักที่ลานม้าหินอ่อนที่ประจำ ที่มักจะพากันไปนั่งเล่นหากไม่มีคนใช้งานอยู่
“แกไหวป่ะเนี่ย” ใบเตยมองใบหน้าซีดเซียวของเพื่อน ยกมือขึ้นเท้าสะเอวน้อยๆ ประกอบ
“ไม่ได้อะไรขนาดนั้น” หญิงสาวยกมือขึ้นจับใบหน้าตนเอง ก่อนจะหยิบขวดน้ำของตนเองที่วางไว้ขึ้นมาจิบ
“หน้าซีดยิ่งกว่าไก่ในตู้ข้าวมันไก่ลุงอ้วนยังจะปากแจ๋ว” คนตัวเล็กยกมือจิ้มหน้าผากเพื่อนสนิทจนหน้าแทบหงายอย่างหมั่นไส้
“แกจะกินอะไรไหม เดี๋ยวฉันไปซื้อให้” พะแพงอาสาขึ้นมา
“ไม่เป็นไรแก เดี๋ยวฉันจะกลับไปนอนแล้ว”
“จะเทรอบบ่ายอีกวิชา?”
“แกก็ดูสภาพฉันสิ” คนตัวเล็กก้มมองขาตัวเองที่ล้าจนแทบไร้เรี่ยวแรง มุ่ยหน้าตอบเพื่อน เมื่อเห็นสายตาดุๆ ของใบเตย
“แรดนัก อยากมีผัวจนตัวสั่น” ไม่ว่าเปล่า มือเล็กๆ นั้นผลักหัวเธอเป็นการสั่งสอน
“ไม่ใช่ผัว”
“ยังจะ
