CHAPTER 1 | ตอแย

ร่างอรชรในชุดนักศึกษารัดรูปเดินเข้ามาในห้องเรียนเพื่อรอคลาสที่จะเริ่มในอีกไม่ถึงยี่สิบนาทีนี้ พริมโรสแม้จะดูเป็นสาวร้อนแรง เซ็กซี่ แต่ผลการเรียนไม่ตลอดสามปีไม่เคยหลุดจากเลขสี่ มันสมองระดับลูกสาวเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง กับแพทย์หญิงที่มีผลงานตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาหลายฉบับ ไม่ทำให้ไอคิวด้อยคุณภาพ แต่พริมโรสไม่ชอบเรื่องการแพทย์ ลูกสาวคนเดียวของตระกูลกลัวเข็มและเลือดขั้นวิกฤต ผลกรรมเลยตกอยู่ที่พี่ชายอีกคนที่รับช่วงโรงพยาบาลแทน ส่วนเธอก็หันมาเรียนบริหาร อย่างน้อยก็อาจจะเป็นประโยชน์ด้านการจัดการบุคคลากรในโรงพยาบาล "แหมๆ เดินหน้าตาระริกระรี้มาแต่ไกล แกกลัวเขาไม่รู้เหรอว่าเมื่อคืนมีความสุขขนาดไหน" เสียงแหลมๆ ของใบเตยดังขึ้นเมื่อคนตัวเล็กนั่งลงข้างๆ "สาระแน" จิกด่าเพื่อนอย่างไม่จริงจังนัก "เหอะ ไม่เจอกันให้มันจบๆ จะเปิดกล้องติ้วเพื่อ?" ใบเตยส่ายหน้าใส่เธออย่างไม่เข้าใจ คำพูดหยาบคายออกมาจากคนตัวเล็กผิวขาว ใบหน้าจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตาตาหวาน "ฉันจะฟ้องคุณชายพ่อแก ว่าแกพูดคำหยาบ" คนตัวเล็กพูดอย่างเป็นต่อ ก่อนจะหยิบมือถือมากดตอบข้อความหลังจากที่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนตั้งแต่ตอนที่เดินมายังห้องเรียน "อย่านะโรส เดี๋ยวฉันไม่มีตังค์ใช้" "แต่ฉันเห็นด้วยกับใบเตยมันนะ ทำไมแกไม่ไปเจอเขา ทั้งๆ ที่เขาก็อยากเจอแก" พะแพงที่นั่งถัดจากใบเตยเอ่ยขึ้น มือเรียวลดระดับมือถือในมือลง ก่อนจะเอี้ยวหน้ามองเพื่อนทั้งสอง "ฉันไม่อยากเสียจินตนาการ ถ้าเขากลายเป็นตาแก่หงำเหงือกพวกแกไม่สงสารเวลาหนึ่งปีของฉันหรือไง" "รูปร่างเขาดูแก่เหรอ?" "ไม่..." ทั้งกล้ามหน้าท้องหน้าอกแข็งแรง มีเส้นเลือดปูดโปนที่แขนล่ำ กำยำแถมยังดูดี และดูหนุ่มมาก "หรือไอ้นั่นเขาเหี่ยว?" "ไม่..." มันทั้งอวบใหญ่และยาว เธอเคยแอบลองทำมือต่อกันเพื่อกะขนาดและความยาวนั้น มันยาวมากกว่าสองกำปั้นต่อกันเสียอีก "ถามน่าเกลียดมากใบเตย" พะแพงตีแขนเพื่อนทำโทษที่ถามถึงอวัยวะส่วนตัว "ไม่ไปเจอน่ะดีแล้ว เผื่อโดนทำมิดีมิร้าย" เปลี่ยนสีไวแท้ เมื่อกี้เพิ่งยุให้ไปเจอ เพื่อนเธอแต่ละคน "โอ๊ยยยยแม่ ถ้ามันไม่อยากให้เขาเอามันไม่เปิดกล้องเล่นกับเขาเป็นปีหรอก" ติ๊ง! "เหอะ! ไหนจะมีไลน์ส่วนตัวกันอีก" เพราะแบบนี้พริมโรสจึงไม่สามารถใช้รูปตัวเองเป็นรูปโปรไฟล์ได้เป็นปี ต้องใช้รูปทะเลที่เคยเที่ยวแทน ส่วนเขาก็ถ่ายเฉพาะหลังมือที่สักรูปหน้าหมาป่า ZayN: แล้วถึงมหาลัยหรือยัง P_Rose: ถึงแล้วค่ะ กำลังรอเรียน ZayN: กินข้าวด้วย P_Rose: กินนมไปเมื่อเช้าแล้วค่ะ P_Rose: กินข้าวด้วยนะคะ ZayN: มากินด้วยกันสิ ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันเมื่ออ่านถึงประโยคนี้ คิดหาทางตอบกลับโดยไม่ทำให้ใครต้องเกิดความอึดอัด P_Rose: ไว้ถ้าโรสหิว โรสจะชวนคุณคนแรก ZayN: แคปไว้แล้วนะ ต่อให้ไม่ได้ยินเสียง แต่เธอรับรู้ได้ทันทีว่าเขาต้องหัวเราะ 'หึ' ก่อนพิมพ์ตอบกลับมาแน่ ไม่ทันที่จะได้พิมพ์อะไรต่อ นักศึกษาคนอื่นก็ทะยอยเดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับอาจารย์ประจำวิชา P_Rose: อ. มาแล้ว ไว้คุยกันนะคะ ZayN: ครับ ตั้งใจเรียน P_Rose: (ส่งสติกเกอร์หมีสู้ตาย) "คุยกันทุกวันยังกะผัว" ใบเตยมิวายพูดแซวเพื่อนอีกหน แต่พริมโรสไม่ได้ใส่ใจ เธอรู้ดีว่าเพื่อนเธอมันปากหมา ลูกเจ้าขุนมูลนายแต่เก็บกดจนชอบแอบพูดคำหยาบ หวังว่าสักวันกรรมจะตามทันมัน มีคนมาสั่งสอนให้หราบจำ เมื่อวิชาสุดท้ายของวันนี้สิ้นสุดลงเวลาบ่ายสองครึ่ง สามสาวจึงเดินไปตามโถงทางเดินเพื่อไปยังลานจอดรถคณะ "แกคิดได้หรือยังว่าจะซื้อสีอะไร อย่าไปยืนลังเลหน้าเคาน์เตอร์นะ" ใบเตยกอดอกเดินไปพูดไปกับพะแพงอยู่ด้านหลังพริมโรส ที่วันนี้ทำหน้าที่ขับรถไปส่งเพื่อนซื้อกระเป๋าเป็นของขวัญวันเกิดในพ่อ "เหลือในใจสองสี ครีมกับดำ เดี๋ยวดูงานจริงก่อน" พริมโรสที่ได้ยินว่ากระเป๋าแบรนด์เนมยี่ห้อเดียวกับที่เธอใช้ ถูกเลือกสีครีมเป็นหนึ่งในตัวเลือกก็เอี้ยวตัวจะหันไปบอก "สีครีมโรสว่ามันเปื้อนแล้วเช็ดไม่ค่อยออก คราวก่อนมันมีรอยปากกาต้องส่งเข้าช็อปหมดเป็นหมื่...ว้าย!!" คนตัวเล็กเดินเข้าไปชนกับใครบางคนอย่างไม่ได้ตั้งใจ เพราะมัวแต่หันไปคุย ไม่ได้มองทาง กระทั่งเห็นว่าคนที่เธอชนคือใคร จึงเข้าใจได้ทันทีว่าอีกฝ่ายจงใจยืนขวางให้เธอชน หญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด ก่อนจะถอยมายืนข้างเพื่อน "อาเธอร์? แกอีกแล้ว?" เป็นใบเตยที่เปิดให้ก่อนทุกรอบ "อย่าเสือกเตย กูจะคุยกับโรส" นักศึกษาหนุ่มต่างคณะพูดกับเพื่อนของเธออย่างหยาบคาย อาเธอร์ เป็นลูกชายของอธิการบดีของมหาวิทยาลัย ไม่แปลกที่เขาจะแสดงพฤติกรรมเช่นนี้กับคนที่เขารู้สึกเหนือกว่า "เลิกยุ่งกับโรสเถอะ ขอล่ะ" พริมโรสพูดอย่างเหนื่อยใจ รูปร่างหน้าตาของชายตรงหน้าก็พอฟัดพอเหวี่ยงกับนายแบบตามนิตยสารดัง แต่นิสัยไม่ไหวจริงๆ ไหนจะข่าวลือว่าเกี่ยวข้องกับยาเสพติดอีก "ไปดูหนังกับผมสิ หรืออยากช็อปปิ้ง" มือหยาบหยิบการ์ดสีทองขึ้นมาโบกอย่างโอ้อวด "ไม่ไป เลิกอวดเงินสักที มันน่ารำคาญ" ทำไมผู้ชายคนนี้ไม่เคยจำเลยว่าเขาอวดฐานะทางบ้านตนเองกับเธอมากี่ปีแล้ว และมันไม่ได้ผล "อย่าเล่นตัวนักเลย รู้ๆ กันอยู่" สายตารุ่มร่ามทอดมองเรือนกายหญิงสาวด้วยท่าทีคุกคาม ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าข่าวลือเรื่องที่เธอนอนกับเขามาตลอดสองปี มันมาจากปากใคร "ทุเรศ..." สิ้นคำพูดที่ออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่ม อาเธอร์ก็ทำทีจะเข้ามาใกล้เธอยิ่งขึ้น นั่นทำให้พริมโรสกลอกตาอย่างรำคาญใจ ก่อนจะคว้ามือเพื่อนเดินเลี่ยงไปอีกทาง "โรส อย่าหยิ่งให้มาก คิดว่ากูหาที่อยู่มึงไม่ได้เหรอ" ไม่สนใจแม้จะถูกตะโกนเรียกด้วยถ้อยคำคุกคามอย่างไรก็ตาม "โรส ฉันว่าแกควรระวังตัวเอาไว้" คล้อยหลังออกมา ใบเตยก็พูดเตือนเพื่อน ตามด้วยพะแพงที่พยักหน้าเห็นด้วย "คอนโดฉันไม่ใช่บาทสองบาท ถ้ามันเข้ามาได้ก็ลองดู" คนตัวเล็กกดรีโมตปลดล็อกประตูรถซุปเปอร์คาร์แบรนด์เยอรมันสีแดงในเพื่อนทั้งสองเข้าไปนั่ง ก่อนจะขับรถออกจากรั้วมหาวิทยาลัย โดยมีเป้าหมายเป็นห้างสรรพสินค้าที่อยู่ไม่ไกลออกไป ◂◂◂♡▸▸▸