เช้าวันรุ่งขึ้นท้องฟ้าสดใส อากาศหลังฝนตกสดชื่นอย่างที่เขาว่ากันจริง ๆ หมอกน้ำค้างยังเกาะอยู่บนยอดหญ้า ขณะที่หมอกครามจูงมืออัญภัทรเดินลัดเลาะไปตามทางเดินไม้ไผ่ที่ทอดยาวเข้าสู่ใจกลาง ทุ่งดอกกระเจียวของจริง
ดอกกระเจียวสีชมพูอมม่วงบานสะพรั่งชูช่อรับแสงแดดอ่อน ๆ ไปจนสุดลูกหูลูกตา เป็นภาพที่งดงามราวกับภาพวาด
“สวยจังเลยค่ะ...” อัญภัทรสูดอากาศเข้าเต็มปอด ดวงตาเป็นประกาย “สวยกว่าในรูปตั้งเยอะ”
“สวยสู้ดอกเมื่อคืนได้หรือเปล่า?” หมอกครามกระซิบถามข้างหู นัยน์ตาพราวระยับอย่างคนเจ้าเล่ห์
อัญภัทรหันมาค้อนขวับ แต่มุมปากกลับอมยิ้ม “ของจริงสวยกว่าค่ะ... แต่ยอมรับก็ได้ว่าของเมื่อคืนอร่อยกว่า แล้วก็... ถึงใจกว่าเยอะ”
“หึ... ปากเก่งนักนะ” หมอกครามหัวเราะชอบใจ รวบเอวเธอเข้ามาหอมแก้มฟอดใหญ่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้ ม่านหมอกจากภูท้ายไร่ทำให้ภาพนี้งดงามมาก ๆ และอัญภัทรที่เป็นสาวเมืองกรุงกลับหลงเสน่ห์ไร่ภูตะวันแห่งนี้
