เสียงนกร้องขับขานรับแสงตะวันยามเช้าดังเจื้อยแจ้วไปทั่วไร่ภูตะวัน บรรยากาศเช้านี้ดูสดใสกว่าทุกวัน ราวกับฟ้าฝนที่เป็นใจช่วยชะล้างความขุ่นมัวและสิ่งอัปมงคลออกไปจนหมดสิ้นตั้งแต่เมื่อวาน
หมอกครามยืนสูดอากาศบริสุทธิ์อยู่ที่ระเบียงหน้าบ้านเรือนไม้สักทอง ความหนักอึ้งในใจที่กดทับเขามาตลอดชีวิตเรื่องแม่... วันนี้มันเบาบางลงจนแทบไม่เหลือร่องรอย
เขาไม่ได้รู้สึกเสียใจที่แม่แท้ ๆ ตัดขาดและหนีไป แต่เขากลับรู้สึกโล่ง เหมือนได้ปลดปล่อยพันธนาการที่ล่ามโซ่เขาไว้กับความกตัญญูจอมปลอม
“ยืนยิ้มอะไรคนเดียวคะพ่อเลี้ยง”
เสียงหวานใสของอัญภัทรดังขึ้นพร้อมกับวงแขนเรียวที่สวมกอดเอวเขาจากด้านหลัง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสบู่เด็กที่เธอชอบใช้ทำให้หมอกครามต้องวางมือทับมือเธอแล้วลูบเบา ๆ
“ยิ้มรับวันใหม่ครับ... วันที่ไร่ของเราสงบสุขจริงๆ สักที” เขาตอบพลางหมุนตัวกลับมาหาภรรยา
“แล้ววันนี้คุณนายตื่นเช้าจัง ตื่นเต้นเหรอครับที่จ
