ร่างบอบบางที่เปียกชื้นและหอมกรุ่นกลิ่นสบู่ถูกวางลงบนเตียงนอนหนานุ่มอย่างทะนุถนอมราวกับวางแก้วเจียระไนราคาแพง พ่อเลี้ยงหมอกครามตามลงมาทาบทับ กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม
แน่นอนว่าสองร่างกายที่เปลือยเปล่านั้นแนบสนิทกันเหลือเพียงแต่เชื่อมประสานแค่อย่างเดียว
บรรยากาศในห้องนอนเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระเส่าของทั้งคู่ที่ดังประสานกัน อัญภัทรเงยหน้ามองสบตากับคนตัวโตที่อยู่เหนือร่าง แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้มีความขี้เล่นหรือยียวนกวนประสาทเหมือนก่อนหน้า แต่มันเต็มไปด้วย ‘ความจริงจัง ดุดัน และความปรารถนา ที่ลุกโชนจนเธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งหน้า
“พร้อมนะอัญญา...” เขาถามเสียงทุ้มต่ำ มือหนาเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าผากเธอออกอย่างอ่อนโยน
“ผมจะค่อย ๆ ทำ... สัญญาว่าจะไม่ทำให้เจ็บ... มากนัก” เขาปลอบใจเธอ เพราะรู้ว่าครั้งแรกยังไงก็เจ็บแน่ ๆ แต่ทว่าเขาก็หยุดไม่ได้แล้วเหมือนกัน ต้องเดิ
