วันเวลาผ่านไปราวกับสายน้ำที่ไหลเชี่ยว กิจวัตรประจำวันในไร่ภูตะวันหมุนเวียนไปอย่างหนักหน่วงแต่เต็มไปด้วยความหวัง
ติ๊ง! ติ๊ง!
เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันบนโทรศัพท์มือถือของอัญภัทรดัง ถี่ยิบจนแทบจะกลายเป็นเสียงดนตรีประกอบการทำงาน
‘ยอดสั่งซื้อ 500 ออเดอร์... ยอดเข้าชมคลิป 1 ล้านวิว...’
อัญภัทรวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวใหญ่ แล้วถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกปนภาคภูมิใจ
แผนการตลาดแบบกองโจรของเธอได้ผลเกินคาด เพื่อนสาวแก๊งอินฟลูเอนเซอร์ในกรุงเทพฯ ต่างพากันช่วยรีวิวและปักตะกร้าสินค้าแปรรูปจากไร่ภูตะวัน ทั้งน้ำองุ่นสกัดเย็น แยมโฮมเมด และไวน์เกรดพรีเมียม จนกลายเป็นกระแสไวรัลในโลกโซเชียล
‘ขอบคุณนะทุกคน... ขอบคุณที่ไม่ทิ้งกัน’ เธอขอบคุณเพื่อนผ่านโทรศัพท์เพราะยังไม่สามารถกลับไปในตอนนี้ได้
แต่คนที่เธออยากขอบคุณที่สุด คือตัวเอง... ที่ไม่ยอมแพ้และเลือกที่จะสู้ต่อในวันนั้น
อัญภัทรเงยหน้ามองไปรอบ
