ความเงียบเหงาของห้องพักสี่เหลี่ยมในเมืองกรุง ช่างแตกต่างจากความเงียบสงบของไร่ภูตะวันอย่างสิ้นเชิง อัญภัทรทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มที่คุ้นเคย แต่กลับรู้สึกแปลกที่แปลกทางอย่างบอกไม่ถูก ดวงตาคู่สวยที่บวมช้ำจ้องมองเพดานห้องว่างเปล่า น้ำตาใส ๆ ไหลรินออกมาทางหางตาเงียบ ๆ โดยไม่มีเสียงสะอื้น
เธอเคยคิดว่าตอนที่เลิกกับแฟนเก่า มันคือที่สุดของความเสียใจแล้ว... แต่ความรู้สึกในตอนนี้มันเทียบกันไม่ได้เลย มันไม่ใช่แค่ความเสียใจ... แต่มันคือความทรมานเหมือนหัวใจถูกควักออกไปทั้งดวง
‘ทำไมต้องเจ็บขนาดนี้ด้วยอัญญา... เขาเห็นเธอเป็นแค่ของเล่น เป็นแค่ภาระ... ทำไมเธอถึงยังถวิลหาอ้อมกอดของคนใจร้ายพรรค์นั้น’
คำตอบมันชัดเจนอยู่ในความรู้สึก... เธอก็แค่ผู้หญิงโง่ ๆ ที่เผลอใจไปรักพ่อเลี้ยงหมอกคราม เข้าเต็มเปา รักทั้งที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ รักทั้งที่รู้ว่าต้องเจ็บ
“ฮึก... พอสักที... เลิกร้องไห้หาเขาได้แล้ว” เธอพยายามเช
