หลังจากควบขี่ม้ากับคนบ้าหื่นกามจนหมดแรง เขากลับชวนเธอรั้งอยู่ที่ใต้ต้นจามจุรีเพื่อดูแสงอาทิตย์ตกในตอนเย็น แต่เธอเล็งเห็นถึงเมฆที่ก่อตัวแล้วคล้ายกับว่าเย็นนี้จะไม่ได้แค่ดูพระอาทิตย์ตก
แล้วก็จริง!
ท้องฟ้าวิปริตแปรปรวนอย่างน่ากลัว เมฆดำทะมึนที่ตั้งเค้ามาตั้งแต่ตอนบ่ายกลั่นตัวลงมาเป็นสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว ทันทีที่รถกระบะคันใหญ่แล่นเข้ามาจอดสนิทในโรงจอดรถที่แยกตัวออกมาจากเรือนใหญ่พอสมควร
“รออยู่ในรถ...” พ่อเลี้ยงหมอกครามสั่งเสียงเข้มขณะปลดเข็มขัดนิรภัย “ฝนตกหนักขนาดนี้ เดี๋ยวผมวิ่งไปเอาร่มมารับ”
“ไม่เอาค่ะ! มันไกล เดี๋ยวคุณเปียก... ฉันวิ่งไปเองได้!” อัญภัทรแย้งทันควัน ความจริงคือเธออยากรีบหนีไปให้พ้นหน้าเขาต่างหาก ความอับอายจากกิจกรรมระเริงรักในรถเมื่อตอนบ่ายยังทำให้หน้าเธอร้อนผ่าว ไม่กล้าสู้หน้าเขาตรง ๆ หรอก แม้ว่าจะมีกิจกรรมอย่างว่ากันมาไม่น้อยแล้ว แต่เธอไม่ได้หน้าหนาพ
