“ไข่มุกจะไปไหนครับ” ชายหนุ่มถามเสียงเข้มทันที เมื่อเห็นหญิงสาวแต่งตัวสวยจัด ช่วงนี้เขากับเธอตัวติดกันแทบ 24 ชั่วโมง
“มุกจะไปซื้อของค่ะ” เธอตอบยิ้มๆ
“ให้แม่บ้านไปก็ได้ ทำไมต้องไปเองล่ะครับ” เขาขมวดคิ้ว
“มุกอยู่แต่บ้านเบื่อค่ะ ไปแค่ใกล้ๆ เอง” ไข่มุกหัวเราะเบาๆ พลางยักไหล่ เธอส่งยิ้มหวานให้เขา ดวงตาเป็นประกายเหมือนชนะใจเขาอีกครั้ง
“งั้นให้เดวิดไปส่งแล้วกัน” คิรินทร์ถอนหายใจเบาๆ
“หนูไปด้วยนะ!” สายลมตัวน้อยกระโดดไปมา อยากไปกับใจจะขาด
“มุกฝากธารากับทะเลด้วยนะคะ” เธอยิ้มบางๆ มองเขาแล้วเอ่ยเสียงเบา
“ไม่ต้องเลยที่รัก” เขาจับมือเธอแน่น พร้อมให้คำมั่น
แม้เวลานี้เขาจะห้ามลูกๆ ไม่ได้ เวลาที่สองแสบทะเลาะกันเสียงดัง บางครั้งก็ทำให้หัวใจของเขาปวดจนแทบระเบิด แต่เพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้มของไข่มุกความเหนื่อยล้าทั้งหมดก็จางหายไป
ไข่มุกอุ้มลูกขึ้นนั่งบนรถเข็นในห้างสรรพสินค้า สองมือเล็กของสายลมชูขึ้นพยายา
