"เราเป็นอะไร" คะน้าตามน้องสาวเข้ามาในห้องน้ำเพื่อจะลูบหลังให้
"สงสัยฉันจะสูดลมหายใจเข้าลึกเกิน" เธอหมายถึงว่าตอนที่ดมเอากลิ่นอาหาร
"แค่นั้นจริงนะ"
"ถ้าไม่แค่นี้แล้วมันจะแค่ไหนล่ะพี่"
"ถ้างั้นก็ออกไปกินข้าว" คะน้าที่เริ่มเดินอุ้ยอ้ายแล้วพาน้องสาวออกมาร่วมรับประทานอาหารกับคนอื่น
"เป็นยังไงบ้างจ๊ะ" คนที่นั่งรออยู่ด้านนอกเห็นออกมาก็เลยถามดูอาการ
"ไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ"
"มานั่งตรงนี้" คะน้าเรียกน้องสาวให้ไปนั่งใกล้ๆ แล้วขยับอาหารเข้ามาหา "เราเหม็นกลิ่นอาหารไหม"
อีกสามคนที่นั่งอยู่ต่างก็มองหน้ากัน เพราะคิดว่ารู้ดีที่คะน้าทำแบบนี้คงอยากพิสูจน์อะไรบางอย่างโดยที่ไม่ต้องถามน้องสาว
"จะเหม็นได้ยังไงอาหารเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ" ว่าแล้ววันจันทร์ก็ตักอาหารนั้นมาใส่ปากแล้วเคี้ยวให้ดูเลย
หรือเราคิดมากไปเอง..อาการแบบนี้มันเคยเกิดขึ้นกับคะน้ามาแล้วตอนแพ้ท้องหนัก แต่ถ้าน้องแพ้ท้องจริงก็จะทานอาหารที่ตัวเองเห
