"คุณจะไม่ยอมตกลงก็ไม่เป็นไรนะคะ ฉันไม่ได้บังคับ" วันจันทร์เห็นว่าเขาดูตกใจ ตอนที่ได้ฟังข้อแม้ของเธอเรื่องที่ไม่ให้เข้าใกล้จนกว่าเธอจะแน่ใจ
"ตกลงครับตกลง คุณต้องการแบบไหนผมจัดให้ได้ทั้งนั้น" ยังไงก็ตกลงไปก่อนแล้วกันหวังว่าคงไม่ใจแข็งมากนะ
"ขอบคุณมากครับที่ยอมมาเป็นธุระให้" พันฤทธิ์เดินออกมาส่งนายทะเบียนด้วยใบหน้าที่เปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้ม
"ถ้างั้นผมไปนะครับ"
พอส่งนายทะเบียนขึ้นรถแล้วเขาก็รีบกลับเข้ามาในบ้าน
วันจันทร์ยังไม่อยากตามเขากลับ แต่ถ้าเธออยู่ที่นี่พวกพี่ๆ ก็คงใช้ชีวิตกันลำบาก เพราะถ้าเธอไม่ไปเขาก็ไม่ไป
"ฉันจะยอมกลับไปกับคุณก็ได้ แต่มีข้อแม้.." ประโยคนี้เธอคุยกับเขาแค่สองคน
"ข้อแม้...?" ข้อแม้อะไรอีกล่ะพูดโปรยมาสะเสียวสันหลังเลย
"ฉันอยากให้น้องสาวไปอยู่ด้วย" มันคือสิ่งที่เธอคิดอยากจะทำมานานแล้ว พอมีโอกาสทำไมเธอถึงจะไม่รีบคว้ามันไว้ล่ะ
"น้องสาวเหรอ.." พันฤทธิ์ไม่รู้ว่าเธอยังมี
