"ไปตายซะ" วันศุกร์ไม่ยอมรับคำขอโทษจากเขา และยื่นคำขาดให้เขาพาเธอออกไปจากที่นี่ แต่คำตอบที่ได้คือเขายังพาออกไปตอนนี้ไม่ได้ อยากให้เธอรอไปก่อน
ใบหน้าสวยหวานคว่ำลงกับหมอนและไม่ยอมพูดอะไรอีกเลย
"นอนพักผ่อนนะ เดี๋ยวช่วงบ่ายผมก็กลับมา"
"ไม่ต้องกลับมา ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ"
"คุณคงต้องเห็นหน้าผมไปอีกสักระยะก่อน" พูดจบเขาก็ออกมาจากเซฟเฮ้าท์ เพื่อเอาหลักฐานที่เก็บไว้ไปตรวจดูว่ามันเป็นแบบที่คิดไหม ถ้าใช่มันจะเป็นฝีมือของใคร
[โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในตัวจังหวัด]
"สวัสดีครับด็อกเตอร์"
"สวัสดีครับเรียกชื่อผมธรรมดาก็ได้นะ"
"ได้ยังไงล่ะครับ อุตส่าห์มีคำนำหน้าเป็นด็อกเตอร์ต้องใช้หน่อยสิ"
"ไม่ได้เจอกันนานเลย"
"ก็คงตั้งแต่เรียนจบ" ทั้งสองรู้จักกันตอนที่เข้าศึกษาต่างประเทศ เพราะนายแพทย์คีตะไปศึกษาต่อที่นั่น ถึงแม้จะเล่าเรียนกันคนละคณะ แต่เป็นคนไทยด้วยกันรู้จักกันไม่ยาก
"มาถึงก็มีเรื่องอยากให้ช่วยเ
