หลายวันต่อมา..และตอนนี้พันฤทธิ์ก็ฟื้นแล้ว เขาถูกย้ายออกมาไว้ที่ห้องพักฟื้น โดยมีญาติผลัดเปลี่ยนกันมาเยี่ยมเยียน ส่วนคนที่เฝ้าอยู่ที่นี่จริงๆ ก็มีแม่และภรรยา
"หิวหรือยังคะ"
"หิว"
"คุณหมอให้ทานอาหารอ่อนๆ ก่อนนะคะ"
"ไม่ได้หิวข้าว"
"หือ?" ถึงแม้ว่าเขาจะพูดเบามากแต่ห้องมันก็ไม่ได้กว้างขวางจนจะไม่ได้ยินเสียง หลายคนที่มองมารีบหันหน้าไปทางอื่นเพราะกลัวว่าจะมีคนอาย
"ถ้าไม่หิวข้าวก็ไม่ต้องกินค่ะ" วันจันทร์พูดเบาๆ ก่อนที่จะลุกแต่ยังไม่ทันได้เดินไปก็ถูกมือของเขาคว้าแขนไว้
"โอ๊ย" การยกมือแต่ละครั้งใช้แรงมากสำหรับคนที่ได้รับบาดเจ็บ
"คุณอย่าเพิ่งขยับตัวสิคะ" คนตัวเล็กนั่งลงที่เดิม แล้วจับมือของเขาให้วางลง
"จะไปไหน"
"ไม่ได้ไปไหน ก็อยู่ในห้องนี้นี่แหละค่ะ"
"อย่าไปไกลนะ"
"ดูท่าพี่ใหญ่คงไม่เป็นอะไรมากแล้ว ผมกับภรรยาคิดว่าจะกลับกันคืนนี้เลยนะครับ" หนึ่งในญาติที่อยู่ในห้องนั้นก็มีพายุและภรรยาด้วย..
