เย็นวันนั้น ท่ามกลางกระแสธารของพนักงานโรงงานนับร้อยที่กำลังหลั่งไหลออกจากประตูด้านหน้าหลังสิ้นเสียงหวูดเลิกงาน ก้องกลับยืนนิ่งประดุจเสาหินอยู่มุมหนึ่งของลานจอดรถ สายตาของเขาจับจ้องไปยังทางเข้าด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ
ไม่นานนัก รถตู้สีดำคันมหึมาติดฟิล์มมืดทึบก็แล่นเข้ามาอย่างนิ่มนวล มันเคลื่อนผ่านกลุ่มพนักงานที่พากันเหลียวมองด้วยความสงสัย ก่อนจะจอดสนิทลงที่หน้าอาคารสำนักงานอย่างโอ่อ่า ทันทีที่รถจอดสนิท ประตูสไลด์ไฟฟ้าก็เลื่อนเปิดออกช้าๆ
ก้องเห็น ดาว เมียรักของเขาเดินออกมาจากอาคาร บัดนี้ท่วงท่าการเดินของเธอเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด มันดูสง่างาม เชิดหน้าชูตา และเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ดาวก้าวเดินตรงไปยังรถตู้คันนั้น ทันใดนั้น คนขับรถในชุดเครื่องแบบสะอาดสะอ้านก็รีบกุลีกุจอวิ่งลงมาจากรถ เขาโค้งตัวลงน้อยๆ พลางยื่นมือไปรับกระเป๋าจากมือดาวอย่างพินอบพิเทา ราวกับว่าเมีย
