เวลาล่วงเลยผ่านไปพร้อมกับจำนวนขวดเบียร์ที่เพิ่มขึ้น ดีกรีความเข้มข้นในกระแสเลือดของแต่ละคนพุ่งสูงจนถึงขีดสุด แสงสุดท้ายจากขอบฟ้าภายนอกเลือนหายไปนานแล้ว ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดที่โอบล้อมบ้านไม้หลังเก่า มีเพียงแสงไฟสลัวภายในที่ส่องให้เห็นภาพความเมามายที่กำลังได้ที่
“หนู...หนูคิดถึงที่นี่ หนูเสียใจที่ทิ้งที่นี่ไป...” ดาวพึมพำเสียงยานคางจนเกือบจะฟังไม่เป็นศัพท์ ดวงตาคู่สวยบัดนี้ฉ่ำปรือและเยิ้มไปด้วยฤทธิ์สุรา คอของเธอเริ่มพับไปพับมาอย่างคนทรงตัวไม่อยู่ ลิ้นเริ่มพันกันจนทุกถ้อยคำดูพร่ามัวไปหมด
“คิดถึงก็มาสิวะ อีดาว! ที่นี่ยินดีต้อนรับโว้ย!” แก้วซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามตะโกนสวนขึ้นมา เสียงดังฟังชัดตามประสาคนเมาที่กำลังคึกได้ที่
“แต่หนู...หนูทำกับพี่ก้องไว้เยอะ...พี่ก้องคงไม่อยากเห็นหน้าหนูแล้ว” ดาวพูดพลางพยายามพยุงศีรษะให้ตั้งตรง เธอเหลียวมองไปรอบๆ บ้านเหมือนจะมองหาเงาร่างของคนที่เธอพาดพิงถึงด้ว
