ย้อนกลับไปเมื่อประมาณห้าปีที่แล้ว... คืนนั้นเป็นคืนที่ท้องฟ้าหม่นหมองและสายฝนโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย เสียงเม็ดฝนที่กระทบหลังคาสังกะสีดังเปาะแปะคลอไปกับเสียงไอแห้งๆ ของแม่ที่นอนซมอยู่บนเตียงภายในห้องนอนไม้เก่าๆ
จุ๊บแจง ในวัยนักศึกษาชั้นปีที่ 1 เธอยังอยู่ในชุดยูนิฟอร์มเสื้อเชิ้ตสีขาวพอดีตัวและกระโปรงพลีทสีดำสั้นเสมอเข่าที่เปียกชื้นเล็กน้อยจากการเดินทางกลับจากมหาวิทยาลัย เธอกำลังก้มหน้าก้มตาบิดผ้าชุบน้ำหมาดๆ เช็ดตามเนื้อตัวให้แม่ที่ป่วยหนักอย่างเบามือ
"แม่ไปหาหมอเถอะนะจ๊ะ... ไข้ไม่ลดเลย" แจงพึมพำกับแม่ด้วยความกังวลใจ
"แม่ไม่เป็นไรหรอกลูก... เดี๋ยวก็ดีขึ้น" แม่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วพร่า แต่ดวงตาที่ฝ้าฟางนั้นกลับเต็มไปด้วยความวิตกกังวล
ในความจริงแล้ว ความเจ็บไข้ได้ป่วยไม่ใช่สิ่งที่แม่กังวลที่สุด แต่เป็นความปลอดภัยของลูกสาววัยสะพรั่งที่ต้องอาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกับ โชติ พ่อเลี้ยงที่มีแวว
