แก้ว หลบหนีมายังอาณาจักรไร่ส้มของตนตั้งแต่เช้ามืด เขาต้องการปลีกตัวจากทุกสายตา และที่สำคัญที่สุดคือ หนีจากเงาสะท้อนของความผิดบาปในตนเอง แสงแดดยามสายลอดผ่านพุ่มใบหนาเขียวครึ้ม สาดเป็นลวดลายลงบนพื้นดินที่ยังคงชุ่มชื้น
บรรยากาศในไร่ส้มนั้น เงียบสงบถึงขีดสุด มีเพียงเสียงผิวปากของนกที่รับส่งกันอย่างแผ่วเบา ผสมกับกลิ่นหอมเย็นของดอกส้ม มันคือความบริสุทธิ์ของธรรมชาติที่แสนจะโหดร้าย เพราะมันช่างตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับ รอยมัวหมองที่กัดกิน อยู่ในใจเขา
แก้ว นั่งทอดกายอยู่บนแคร่ไม้เก่าแก่ใต้ร่มเงาของต้นมะขามใหญ่ เขารู้ดีว่าได้ล่วงเกินลูกสะใภ้ของตัวเอง ทรยศต่อความไว้ใจของ ก้อง ลูกชายแท้ ๆ ที่เขารักสุดหัวใจ ยิ่งเขารำลึกถึงความตื่นเต้นในรสสวาทมากเท่าไหร่ ความรู้สึกผิดที่ทำต่อบุตรชายก็ยิ่งหนักอึ้งทับลงบนบ่า
เสียงเครื่องยนต์ของมอเตอร์ไซค์บดขยี้ความเงียบสงบของไร่ส้ม แอน ขับรถเข้ามาจอดเทียบข้าง ๆ แคร่ ในตะก
