เอวาเรียกชื่อคนตรงหน้าออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ ขณะที่เขาค่อยๆเดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มที่ยินดี เอวากลับสมองตื้อไปหมดและไม่สามารถเก็บสีหน้าที่กำลังตกใจได้เลย
“ดีใจจัง ไม่เจอมาหลายปีเลย”
“ค่ะ พี่สบายดีใช่มั้ยคะ” เอวารีบปรับสีหน้าและยิ้มออกมาเมื่อเขามาหยุดตรงหน้า ถ้าจะพูดให้ถูกคือไม่ได้เจอกันมาตั้งแต่ที่ตุลย์เรียนจบ และหายไปจากชีวิตเอวาราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่เลยต่างหาก
“ครับ เราก็เหมือนกันใช่มั้ย”
“ค่ะ…” เอวาตอบออกไปได้แค่นั้น ก่อนจะมองใบหน้าที่ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนักแถมยังดูดีกว่าเมื่อก่อนอย่างเหม่อลอย เขาดูโตขึ้นแต่ยังคงสุภาพและมีรอยยิ้มที่อ่อนโยนเหมือนเดิม
“เอวายังเหมือนเดิมเลยนะครับ”
“พี่ตุลย์ก็เหมือนกันค่ะ…”
เอวายิ้มแห้งพลางหลบสายตาที่เป็นประกายสดใสของตุลย์ บทสนทนาที่แทบไม่เข้าหัว ความอึดอัดและประหม่าที่ตีรวนอยู่ในอกจนแทบควบคุมไม่ได้ เพราะนี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่เคยคิดและวางแผนรับมือเอา
