“เป็นอะไรไอ้เสือ ทำไมหน้าตาดูไม่รับแขกขนาดนั้นวะ” ธนินเอ่ยอย่างหยอกเย้าเมื่อเข้ามาในห้องแล้วเห็นสีหน้าที่เคร่งเครียดกว่าปกติของเฟย
“มีอะไร” เฟยถามอย่างไม่สบอารมณ์ เงยหน้ามองเพื่อนสนิทที่เดินยิ้มเข้ามายืนตรงหน้าโต๊ะทำงาน ก่อนจะก้มลงเซ็นเอกสารต่อและไม่ได้สนใจอีก ท่าทางแบบนั้นทำเอาธนินส่ายหัวอย่างรู้ทันว่าไม่เกี่ยวกับเรื่องงานแน่ๆ
“อารมณ์ไม่ดีสุดๆ ถึงว่าลูกน้องมึงดูหนาวกันทั้งออฟฟิศ”
“พูดธุระมึงมาซะกูยุ่งมาก”
“แล้วเลขาคนสวยมึงไปไหนล่ะ ไม่เห็นนั่งอยู่ที่โต๊ะเลย” ธนินแกล้งแหย่ออกไปทั้งที่ก็พอรู้ว่าช่วงนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง แล้วก็ได้ผลทันทีเพราะเฟยเงยหน้าขึ้นมามองด้วยสายตาวาววับราวกับโดนกระตุกต่อมโกรธเข้าจังๆ
“ไม่มีอะไรก็กลับไปซะ”
“โอ๊ย ไอ้ห่านี่ก็ไล่กูจังวะ เอางานโครงการใหม่มาให้ดูครับท่านประธานเฟย หยุดแยกเขี้ยวแล้วมาคุยกับกูดีๆก่อนเถอะ อาการมันเป็นยังไงครับเพื่อนทำไมเหมือนคนอกหักรักคุดขน
