“อีกแล้วนะยายพราว เมื่อไหร่แกจะเลิกกับมันสักที วันนี้ฉันเห็นแกซ้อนมอเตอร์ไซด์ไปกับมัน!”
“พราวแค่ไปกินข้าวกับพี่รัณย์ค่ะ” พริ้มพราวตอบ
“ไปกินข้าวร้านตามสั่งข้างทางน่ะเหรอ เฮอะ... คนอย่างมันก็มีปัญญาเลี้ยงแกแค่นี้แหละ”
“แต่ร้านอาหารข้างทางมันก็อร่อยดีนะคะ พราวชอบ”
“ยายพราว แกแค่ตื่นเต้นกับของที่แกไม่เคยพบเคยเจอ แกอยู่กับมันไม่ได้หรอก”
“ได้ค่ะ พราวมั่นใจว่าพราวอยู่กับพี่รัณย์ได้” พริ้มพราวยืนยัน ขณะที่คุณหญิงมาลัยวรรณส่ายหน้า
“ยายพราว ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกแก”
“เรื่องอะไรคะ”
“บริษัทเราขาดทุนมหาศาล ตอนนี้พ่อแกทำงานหามรุ่งหามค่ำ แกเป็นคนเดียวเท่านั้นที่จะช่วยครอบครัวเราได้”
“ให้พราวช่วยอะไรคะคุณแม่ จะให้พราวเข้าไปเรียนรู้งานที่บริษัทเหรอ”
“โอ๊ย! สมองขี้เลื่อย บ้าวาดการ์ตูนอย่างแกเนี่ยนะจะไปหัดเรียนรู้งานที่บริษัท กว่าจะเข้าใจก็คงต้องใช้เวลาเป็นสิบๆ ปี ไม่ทันกินหรอก!” หล่อนต่อว
