พริ้มพราวอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย เธอเดินออกมาจากห้องน้ำ เห็นเขานอนพิงพนักเตียงอย่างสบายอารมณ์ ตรงข้ามกับเธอที่ยังคงเวียนหัวและแสบบริเวณน้องสาวของตัวเองอยู่ เธอเปิดกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่บรรจุเสื้อผ้าของเธอทั้งหมดแล้วหยิบชุดนอนขึ้นมา เธอเดินวนกลับไปที่ห้องน้ำอีกครั้งเพื่อแต่งตัว
การกระทำทั้งหมดของเธออยู่ในสายตาอารัณย์ตลอดเวลา บางทีเขาก็ไม่เข้าใจว่าเธอจะยังอายอะไรอีก ในเมื่อเขาเห็นของเธอหมดทุกสัดส่วนแล้ว เห็นมาตั้งนานแล้วด้วย พอเธอเดินออกมาอีกครั้ง เขาก็จัดแจงรายละเอียดในการอยู่ร่วมกันให้ฟัง
“พริ้มพราว!”
“คะ?”
“อยู่ที่นี่ เธอเข้าใจแล้วใช่ไหมว่าหน้าที่ของเธอจะต้องทำอะไรบ้าง” เขาถามซ้ำ พริ้มพราวหายใจเข้าลึกๆ
“เข้าใจค่ะ แต่พราวทำไม่ได้ พี่รัณย์น่าจะรู้ดีกว่าใครว่าพราวไม่ถนัดทำงานบ้าน พราวทำไม่ได้ บ้านพี่รัณย์ก็ใหญ่โตขนาดนี้ พราวทำไม่ไหวหรอกค่ะ” เธอยืนยันคำเดิม ทำให้อารัณย์นึกฉุนในใจ
“ทำไม่
