เขาเดินออกจากมหาวิทยาลัยไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย ไม่มีแม้แต่น้ำตาสักหยด มีแต่ความโกรธ เกลียด ชิงชัง ขยะแขยง เขาเพิ่งรู้ว่าแท้จริงแล้วคนรวยเขามีนิสัยแบบนี้กัน
“จะไปไหนพ่อเทพบุตร เป็นยังไงล่ะ ถูกผู้หญิงหลอกใช้ ความรู้สึกมันเป็นยังไงเหรอ” ดิศกรเดินมาดักหน้า พูดจาหาเรื่อง นอกจากแค้นเคืองเรื่องพริ้มพราวแล้ว เขายังเจ็บแค้นใจกับมันอีก ไม่คิดว่าพริ้มพราวจะหักหลังเขาไปคบกับไอ้หมอนี่
“พูดแบบนี้จะเอาหรือไง!”
“ใช่!” ดิศกรยอมรับ พรรคพวกของมันก็ออกมาอีกสิบกว่าคน พวกมันถลกแขนเสื้อเตรียมพร้อมหาเรื่องเขา อารัณย์หัวเราะในลำคอ
“มึงมันหมาหมู่!”
“หมู่ไม่หมู่ไม่รู้ แต่กูจะเอาเลือดหัวมึงออก โทษฐานที่มึงต่อยกูวันนั้น” มันชี้หน้ามาที่อารัณย์ เขาเดินดุ่มๆ ไปหาดิศกรแล้วง้างหมัดขึ้นต่อย ใช่! อารัณย์เป็นฝ่ายเปิดเกมก่อน แล้วทั้งหมดก็เฮโลเข้ามา เหมือนกับว่าดิศกรจะประเมินความสามารถของอารัณย์น้อยเกินไป อารัณย์เร
