อารัณย์เดินนำพริ้มพราวเข้ามาในตัวคฤหาสน์ เธอมองไปรอบๆ ตัว ที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ชั้นดี หรูหรา ออกแบบได้สวยงามตามสถาปัตยกรรมตะวันตก เธอมองแผ่นหลังชายหนุ่มอย่างใช้ความคิด เขาเก่งมากที่สร้างตัวได้ขนาดนี้
“บ้านฉัน สวยไหม” เขาหันมาถาม พริ้มพราวพยักหน้า
“สวยค่ะ”
“ฉันให้คนขับรถไปเอาข้าวของเธอมาไว้ที่นี่แล้ว เธอต้องนอนห้องเดียวกับฉัน เงื่อนไขในการอยู่ที่นี่ คือเธอจะต้องทำงานบ้านทุกอย่าง ทั้งกวาดบ้าน ถูบ้าน ล้างจาน ทำอาหารเช้ากับเย็น ส่วนวันหยุดก็ต้องทำมื้อกลางวันด้วย ต้องคอยปรนนิบัติ เอาอกเอาใจฉัน งานบ้าน งานบนเตียง ต้องไม่ให้ขาดให้พร่อง” เขาสาธยาย พริ้มพราวเบิกตากว้าง
“พี่รัณย์ไม่มีคนรับใช้เหรอคะ ถึงให้พราวทำอะไรตั้งเยอะแยะแบบนี้ อีกอย่าง... บ้านพี่ก็ใหญ่โต พราวทำงานบ้านให้ทั้งหมดไม่ไหวหรอกค่ะ” เธอรีบบอก อารัณย์หัวเราะ
“ไม่ไหวก็ต้องไหว ฉันเสียเงินกับเธอไปเยอะมาก ต้องใช้งานให้คุ้ม แม่เธ
