บทที่ 10 ใจแข็ง [NC20+]

อารัณย์พาพริ้มพราวไปเที่ยวหลายที่ เธอดูสนุกและมีความสุขมาก กว่าจะกลับมาดึกดื่นแล้ว เขาพาเธอกลับขึ้นบ้าน พอเธออาบน้ำอาบท่าเสร็จก็มานอนในห้อง อารัณย์มองเรือนร่างงามภายใต้ชุดนอนแบบสายเดี่ยวตัวบางด้วยใจที่เต้นแรง เขาไม่เคยเห็นเธอสวมชุดนอนมาก่อน เส้นผมยาวสลวยล้อมกรอบใบหน้ารูปไข่ อารัณย์พยายามสะกดกลั้นอารมณ์หวามไหวที่เกิดขึ้นในใจตัวเอง เขาทิ้งตัวลงนอนข้างๆ เธอ โดยเว้นระยะห่างเอาไว้ เพราะกลัวว่าจะอดใจไม่ไหว แต่สาวเจ้ากลับพลิกกายกลับมาหาเขาแล้วก็ยิ้ม เธอเขยิบตัวมาใกล้แล้วกอดเขาเอาไว้ “พราว...” เขาเรียกเธอเสียงทุ้มห้าวเบาๆ ในลำคอ กลืนน้ำลายก้อนใหญ่ลงคอ “ขา...” “นอนกอดพี่แบบนี้พี่จะอดใจไม่ไหวเอานะ” อารัณย์ลูบไล้ท่อนแขนเรียวเล็ก พริ้มพราวผงกศีรษะขึ้น เธอยิ้มหวานมองเขาด้วยสายตายั่วยวน “พราวก็จะอดใจไม่ไหวเหมือนกันค่ะ” นิ้วมือเรียวเล็กของเธอลากไปตามแผ่นอกกว้าง พริ้มพราวค่อยๆ ก้มลงไปจูบเขาเบาๆ อารัณย์หลับตาลงรับสัมผัสร้อนแรงจากเธอ แม้ว่าเธอจะยังจูบไม่ค่อยเป็น แต่มันกลับทำให้เขาเสียวสยิวยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น มือด้านขวากอดเอวเล็กไว้แน่น อีกมือจับท้ายทอยของเธอเข้าหา อารัณย์เริ่มไม่ทันใจ เขาเป็นฝ่ายจูบกลับอย่างร้อนแรงเสียเอง “อื้อ... อือ... อื้ออออออ” ลิ้นของทั้งสองคนสลับกันเลียไล้โพรงปาก อารัณย์ค่อยๆ ปลดเปลื้องชุดนอนของเธอออก เขาเห็นว่าเธอไม่ได้สวมชุดชั้นใน หัวใจชายหนุ่มแตกพล่านเต้นระรัว อารัณย์เป็นฝ่ายพลิกตัวคร่อมร่างของเธอ พริ้มพราวเอาขาเกี่ยวรัดสะโพกสอบไว้แน่น “พี่จะไม่ไหวแล้ว อยากรักพราวใจจะขาด” เขากระซิบบอกข้างหู พริ้มพราวหน้าแดงก่ำ “พราวก็อยากค่ะ” เธอสารภาพไปตามตรง สัมผัสจากเขาทำให้เธอหลงใหลเหลือเกิน “พี่ขอได้ไหม ครั้งเดียวที่รัก พี่ไม่ไหวแล้ว” เขานวดคลึงหน้าอกอวบ ลมหายใจของเขาหอบสะท้านไปหมด “อะ... อื้อ... พะ... พราว พราวกลัวค่ะ” เธอบอกไปตามตรง แม้ว่าตัวเธอจะแอ่นกายขึ้นเร่าๆ แล้วก็ตาม “ไม่ต้องกลัวคนดี ไม่ต้องกลัว พี่รับรองว่าไม่พลาด” เขาไล่จูบลงมาเรื่อยๆ ยังเนินเนื้ออวบอูมปกคลุมด้วยเส้นไหมสีดำสนิท พริ้มพราวหายใจขาดเป็นห้วงๆ “พราวกลัวค่ะพี่รัณย์ กลัวจริงๆ พราวกลัวพลาด พราวกลัวท้อง พราวกลัว ครั้งแรกมันจะเป็นยังไงกันคะ พราวไม่เคย...” เธอถามไปตรงๆ อารัณย์มองหญิงสาวที่นอนเสียวระทวยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกระสันซ่าน “เจ็บนิดหน่อย ขอแค่พราวอย่าเกร็ง มันจะผ่านไปด้วยดี” เขาบอก พริ้มพราวพยักหน้าน้อยๆ เป็นเชิงอนุญาต ก่อนจะนึกขึ้นได้ “พี่รัณย์มีถุงยางอนามัยใช่ไหมคะ” เธอถาม อารัณย์ชะงัก “ไม่มี ตั้งแต่พี่คบกับพราวพี่ก็ไม่ได้มีอะไรกับใครอีก พี่ไม่คิดว่าเราจะ... เอ่อ... มีอารมณ์กันมากมายขนาดนี้ พราว... เชื่อใจพี่นะ พี่ไม่ทำให้พราวท้องแน่นอน” เขาร้องขออย่างน่าสงสาร กายแกร่งภายใต้กางเกงนอนของชายหนุ่มแข็งโด่ไปเรียบร้อยแล้ว “ถ้างั้น... อย่าดีกว่าค่ะพี่รัณย์ พราวไม่พร้อม ถ้าไม่มีก็อย่าเพิ่งเลยค่ะ” เธอหุบขาลงทันที อารัณย์มองหญิงสาวที่ใจแข็งอย่างแสนเสียดาย “โธ่... พราว... ไม่สงสารพี่เหรอ พี่...” “พราวจะอมให้พี่รัณย์เสร็จในปากพราวก็ได้ค่ะ พราวจะพยายามทำให้พี่รัณย์เสียวให้มากที่สุด” เธอลุกขึ้นนั่ง แล้วดึงเขาไปจูบ อารัณย์ผลักตัวเธอลงนอนแล้วแยกขาออกจากกัน “โอเคที่รัก พราวใจเเข็งเหลือเกิน” “พราวไม่อยากทำให้คุณแม่เสียใจค่ะ” เธอตอบ อารัณย์เลียกลีบกายสาวเรื่อยๆ จนกระทั่งเธอเสร็จไปหลายครั้งจึงเป็นฝ่ายนอนหงาย พริ้มพราวค่อยๆ คลานไปหว่างขา เธอเลียไอศกรีมแท่งโตจนทั่ว เน้นดูดดึงที่ปลายหัวจรวด “โอ้ว... สุดยอดมากคุณหนูพริ้มพราวของพี่” เขาเอามือลูบหัวเธอเบาๆ พริ้มพราวครอบครองแท่งเนื้อจนมิดด้าม เธอรูดปากขึ้นลงอย่างเงอะๆ งะๆ แต่มันก็ทำให้เขาเสียวไม่น้อย เขาจับหัวเธอไว้แน่นแล้วแอ่นกระแทกแท่งเนื้อเข้าหา กระแทกหนักหน่วงจนเธอหายใจไม่ทัน พริ้มพราวผละจากความเป็นชายแล้วหายใจหอบ เขาจับเธอนอนหงายแล้วคร่อมกลางกายไว้ที่เรียวปากเล็ก อารัณย์ซูดปากเสียงดัง เขาขยับสะโพกเข้าออกระรัว “โอ้ว... อู้วๆๆๆ” เสียงคำรามดังขึ้นเรื่อยๆ ตามความเสียวของชายหนุ่ม อารัณย์บีบหน้าอกอวบๆ ของเธอไปด้วย เขากระแทกจนน้ำรักพุ่งเข้าคอเธอจนหมด แล้วค้างตัวตนไว้อย่างนั้น พริ้มพราวกลืนน้ำรักลงคอจนหมดสิ้น “อ่าส์... สุดยอดเลย” เขาพึมพำแล้วพลิกตัวนอนหงายหอบสะท้านเช่นเดียวกับเธอ เขาดึงตัวเธอเข้ามากอดไว้แน่น “พราวทำให้พี่มีความสุขมากที่สุด” อารัณย์ลูบผมเธอเบาๆ แล้วจูบหน้าผากเธอ “พราวก็มีความสุขค่ะ พราวไม่เคยทำแบบนี้กับใครมาก่อน พี่รัณย์เป็นคนแรกในทุกๆ อย่างของพราว” “พี่อยากรู้ ทำไมพราวถึงไม่เคยมีแฟน ทั้งๆ ที่พราวก็สวยขนาดนี้” เขาถามไปตรงๆ พริ้มพราวถอนหายใจ “พราวเรียนโรงเรียนหญิงล้วนมาตั้งแต่เด็กจนจบม. ปลายค่ะ ระหว่างเรียนคุณแม่ก็ให้ลุงแจ่มไปรับไปส่งตลอด ไม่มีช่วงไหนที่คลาดสายตาได้เลย คุณแม่เพิ่งมาปล่อยตอนเรียนมหาวิทยาลัยนี่แหละค่ะ” “นี่ขนาดปล่อยแล้ว ยังมีคนขับรถมารับมาส่งอยู่เลย” “แล้วพี่รัณย์ล่ะคะ เคยมีแฟนบ้างหรือเปล่า” เธอถามตาใส อารัณย์ยิ้มเอ็นดูให้กับความช่างสงสัยของเธอ “เคย” “แล้ว... พี่รัณย์เคยทำแบบนี้กับแฟนมาก่อนหรือเปล่าคะ” เธอถามต่อไปอีก เขาชะงัก “ก็... เคย เคยทำมากกว่านี้อีก” “เอ่อ... มากกว่านี้นี่คือ... เอากันเลยไหมคะ” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา อารัณย์พยักหน้า “อื้อ...” พอได้ฟังคำตอบ เธอก็นิ่งไป อารัณย์ลูบแผ่นหลังของเธอเบาๆ พริ้มพราวน้ำตาซึม รู้สึกแย่เหมือนกันที่ได้ยินคำตอบแบบนี้ อะไรที่เขาทำกับเธอ เขาเคยทำกับคนอื่นมาก่อน “เด็กน้อยเอ๊ย! อยากรู้เรื่องไม่เป็นเรื่อง พอได้รู้แล้วก็เสียใจ พี่จะบอกอะไรให้นะว่าเรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องธรรมชาติ ธรรมชาติสร้างเราขึ้นมาให้มีอารมณ์ เอ่อ... อารมณ์ทางเพศเพื่อสืบพันธุ์ พี่เองก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง เป็นผู้ชายธรรมดาที่มีอารมณ์ความรู้สึก เคยผ่านเรื่องผู้หญิงมาก่อน แต่มันคืออดีต อดีตที่พี่ไม่มีทางย้อนกลับไปแก้ไขได้ แต่ปัจจุบันนี้พี่มีพราวคนเดียว รักพราวคนเดียวเท่านั้น” เขาปลอบใจเธอ พริ้มพราวปาดน้ำตาป้อยๆ “ค่ะ พราวรู้ว่าพี่รัณย์รักพราว พราวก็รักพี่รัณย์เหมือนกันค่ะ” “นอนเถอะคนดี พรุ่งนี้เราต้องตื่นแต่เช้า พี่จะพาไปตักบาตรริมคลอง” “ค่ะ” หญิงสาวนอนหลับไปแล้ว ทั้งสองนอนกอดกันแน่น อบอุ่นใจมากที่สุด พริ้มพราวนอนหลับสนิทจนกระทั่งเช้า