อารัณย์เข้าไปอาบน้ำเสร็จก็มานอนที่เตียง แซนดี้เข้าไปอาบน้ำต่อ พักใหญ่ๆ เธอถึงเดินออกมาด้วยชุดนอนบางเบา ผ้าเรียบลื่นพลิ้วไหวยามเธอเคลื่อนกาย เธอเขยิบกายเข้ามาหาชายหนุ่ม อารัณย์วางหนังสือลงทันที
“แซนดี้...”
“แซนคิดถึงคุณจังเลยค่ะ คุณไม่บินไปหาแซนที่อเมริกาบ้างเลย” แซนดี้ไล้ฝ่ามือไปตามใบหน้าคมสัน เขายิ้ม จับมือเธอมาจูบ
“ถึงผมไป คุณก็ไม่มีเวลาให้ผมอยู่ดี”
“ทำเป็นน้อยใจไปได้ คุณก็รู้ว่าแซนงานเยอะ ต้องเรียนอีก แต่นี่แซนเรียนจบแล้ว แซนกำลังคิดอยู่ว่าจะมาทำงานที่ไทยดีไหม...” เธอเปรยๆ อารัณย์นิ่ง คิ้วขมวดขึ้น เขาเริ่มมีหน้าเครียดๆ
“ทำไมถึงอยากกลับมาอยู่ไทย ไหนตอนแรกบอกอยากอยู่อเมริกา” เขาถาม เธอหัวเราะ
“ไม่รู้สิ แค่อยาก... ว่าแต่... คุณไม่อยากให้แซนกลับมาอยู่ไทยหรือไง” เธอทำอย่างรู้ทัน อารัณย์ไม่ตอบ
“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ เรื่องแม่บ้านคนสวยนั่น...”
“หืม...”
“คุณหลอกฉันไม่ได้หรอกค่ะรัณย์
