บทที่ 2 สัมผัสคนรัก 20+

“พราวไปกับพี่รัณย์ก็ได้ค่ะ พราวไว้ใจพี่รัณย์” เธอเข้ามาเกาะแขนแล้วทำหน้าออดอ้อน อารัณย์ยิ้มกว้าง เขาพาเธอไปยังมอเตอร์ไซด์รุ่นเก่าที่จอดข้างตึก พริ้มพราวซ้อนมอเตอร์ไซด์ชายหนุ่มไปที่หอพัก พอถึงหอพักเขาก็พาเธอขึ้นไปบนห้อง พริ้มพราวจดๆ จ่อๆ อยู่หน้าห้อง หัวใจเธอเต้นรัวแรงไปหมด ตั้งแต่เกิดมาเพิ่งเคยมาห้องผู้ชายครั้งนี้ครั้งแรก ดวงตากลมโตใสแจ๋วกวาดมองไปทั่วห้องนอนที่มีฟูกวางติดพื้น ผ้าปูที่นอน ปลอกหมอน ผ้าห่มสีน้ำตาลอ่อน ในห้องมีแต่หนังสือวางติดผนังเต็มไปหมด มีตู้เสื้อผ้าขนาดกลางตั้งอยู่ แม้ว่าห้องจะเล็ก ของจะเยอะ แต่สะอาดเป็นระเบียบเรียบร้อยมาก เธอเดินตามเข้าไปติดๆ “ห้องพี่ไม่มีผีหรอกน่า ไม่ต้องกลัว” เขาแซวเมื่อเห็นแววตาตื่นๆ ของเธอ “พราวไม่ได้กลัวผีสักหน่อย” “ไม่ได้กลัวผีแล้วกลัวอะไร กลัวพี่อย่างนั้นเหรอ” เขาหันไปถามทำหน้าล้อเลียน พริ้มพราวไม่ตอบ เธอก้มหน้างุดๆ อารัณย์เห็นท่าทางเหมือนกระต่ายน้อยของเธอแล้วใจเต้นแรง เธอสวยใสไร้เดียงสาเหลือเกิน “ว่ายังไงล่ะ... กลัวพี่เหรอ” เขาเดินเข้าไปใกล้ตัวเธอจนชิด พริ้มพราวถอยหลังจนตัวติดผนังห้อง ลมหายใจเธอหอบระรัว “พะ... พี่... พี่รัณย์! จะทำอะไรคะ!” เธอเอาสองมือดันหน้าอกกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวของเขา อารัณย์มองหญิงสาววัย 18 ปีด้วยสายตาที่แสดงความต้องการชัดเจน แม้ว่าเธอจะเป็นเพียงนักศึกษาปี 1 แต่เธอทั้งสวย ทั้งน่ารัก น่าฟัดมากที่สุด เรือนร่างบอบบางสะโอดสะอง มีหน้าอกและสะโพกอวบอิ่ม เอวคอดกิ่วเล็กนิดเดียว ยิ่งใส่กระโปรงทรงเอยิ่งเห็นสัดส่วนชัดเจน แม้ว่าเธอจะใส่เสื้อนักศึกษา แต่เธอก็ใส่เสื้อซับในด้วย ไม่เหมือนนักศึกษาสาวคนอื่นๆ ที่มักจะใส่เสื้อชั้นในเพียงอย่างเดียว เส้นผมดำยาวสลวยตรงเรียบนุ่มของเธอส่งกลิ่นหอมของแชมพูมายังจมูกของเขา อารัณย์ก้มหน้าลงไปหาเธออย่างเผลอไผล พริ้มพราวหลับตาปี๋ “ยะ... อย่า...” เธอห้ามเขาเสียงสั่น อารัณย์เบียดตัวเข้าหาเธอ “พราว... พี่อยากรักพราวใจจะขาด... พราวรู้ตัวไหมว่ายิ่งพราวทำตัวแบบนี้ ยิ่งทำให้พี่อยากจับพราวกดลงกับที่นอน” เขาพูดออกมาอย่างไม่ปิดบัง พริ้มพราวหน้าขึ้นสี ใจเต้นอย่างกับกลองรัว เพียงแค่ได้ยินคำที่เขาพูดแข้งขาเธอก็อ่อนแรงไปหมด “อย่านะคะ พราวกลัว... อะ... อื้อ!” อารัณย์จูบปิดปาก พริ้มพราวเบิกตากว้าง เธอกลั้นหายใจในทันที ร่างบางแข็งทื่อไปหมด มือเล็กสั่นระริก เขาค่อยๆ บดเบียดเรียวปากเบาๆ จูบซับจนทั่วริมฝีปาก ก่อนจะค่อยๆ แทรกปลายลิ้นเข้าไปในโพรงปากของเธอ ปลายลิ้นทั้งสองสัมผัสกันอย่างแผ่วเบา เธอเอาลิ้นหลบ แต่เขาก็ไล่ตาม สอดลิ้นเข้าไปลึกกว่าเดิมจนสามารถดูดเลียได้ทั้งโพรงปากเล็ก “อื้อ... อือ... อ่าส์...” เสียงหวานครางเบาๆ อย่างไม่สามารถสะกดกลั้นความหวามไหวได้ เธอเกาะไหล่เขาไว้แน่น มือเล็กเกร็งไปหมด ยิ่งเขาเพิ่มแรงจูบยิ่งทำให้เธอหมดแรงยืน ขาทั้งสองอ่อนแรงลงแทบจะทรุดนั่งลงไปที่พื้น อารัณย์ประคองเธอไว้แน่น “พราว...” เขาผละริมฝีปากออกแล้วมองหญิงสาวด้วยแววตาฉ่ำไปด้วยไฟปรารถนา ขณะที่เธอมีแต่ความตื่นตระหนกและหวาดกลัว อารัณย์พาเธอไปนั่งบนที่นอน พริ้มพราวหายใจหอบถี่ มือเย็นเฉียบ อารัณย์จับมือเธอไว้แน่น “พราว... เพิ่งเคยจูบเหรอ” เขาค่อยๆ เลียบๆ เคียงๆ ถาม พริ้มพราวก้มหน้านิ่ง เธอหน้าซีดอย่างกับจะเป็นลม “ค่ะ” “รู้สึกยังไงบ้าง รู้สึกดีไหม” เขายื่นหน้าเข้ามาถามใกล้ๆ พริ้มพราวเอนกายหลบ กลัวเขาจู่โจมแบบเมื่อครู่อีก “ก็คงดีมั้งคะ... แบบ... ตื่นเต้น ใจสั่น หวิวๆ เหมือนจะเป็นลม” เธอบอกกับเขา อารัณย์เห็นหน้าตาซื่อๆ ของเธอแล้วอดขำไม่ได้ เขาหัวเราะออกมาเสียงดัง “พี่รัณย์หัวเราะอะไรคะ” “หัวเราะคุณหนูพริ้มพราวยังไงล่ะ พี่ไม่คิดว่าพราวจะไม่เคยจูบกับคนอื่นมาก่อน พี่ดีใจนะที่ได้เป็นจูบแรกของพราว” เขาพูดข้างหูเธอแล้วขบติ่งหูเบาๆ พริ้มพราวสะดุ้ง อารัณย์เคลื่อนหน้ามามองสบตาหญิงสาว มือหนาลูบไล้ท่อนแขนเรียวเล็กของเธอ พริ้มพราวรู้สึกซาบซ่านไปหมดทั้งกาย เกิดมาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ไม่เคยได้รับสัมผัสนี้จากใครด้วย อารัณย์สะกดหญิงสาวด้วยดวงตาที่แฝงไปด้วยความเร่าร้อน เขาจูบเธออีกครั้ง คราวนี้เขาค่อยๆ ดันร่างบางให้นอนลงบนฟูก พริ้มพราวอยากจะขัดขืน แต่สัมผัสที่ได้รับนั้นทำให้รู้สึกดีจนเสียดายถ้าจะให้เขาหยุด “อื้อ... อ๊ะ... อ๊า...” พริ้มพราวครางเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ อารัณย์ซุกไซร้าหน้าเข้าหาลำคองามระหงหอมกลิ่นแป้งเด็ก แม้ว่าเธอจะไม่แต่งหน้า ทาแค่แป้งเด็กธรรมดา แต่ใบหน้าสวยหวานทำให้อารมณ์ของเขาเตลิดได้เป็นอย่างดี อารัณย์สอดมือเข้าไปยังเสื้อนักศึกษาแล้วบีบคลึงหน้าอกอวบสองเต้าเบาๆ พริ้มพราวแอ่นกายขึ้นอย่างเผลอไผล ไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลยว่าเขาได้ปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาออกไปหลายเม็ดแล้ว “พะ... พี่รัณย์... พี่รัณย์ขา... พราว... อื้อ...” “คะ... พราวทำไมคะ...” เขาถามกลับเสียงหวานไม่แพ้เธอ พริ้มพราวปรือนัยน์ตาขึ้น พอเห็นเขาเคลื่อนจูบเรื่อยมายังหน้าอกอวบแล้วสติเฮือกสุดท้ายก็กลับมาทำงานตามปกติ เธอต้องหยุดเขาให้ได้ เขากำลังจะทำอะไรเกินเลยกับเธอแล้ว ที่สำคัญ... เธอกับเขาอยู่ด้วยกันสองต่อสอง มันสุ่มเสี่ยงจนเกินไป