“คุณแม่! คุณแม่มาทำอะไรที่นี่คะ” พริ้มพราววิ่งเข้ามาหามารดา หลังเพื่อนในห้องเดินไปเรียกเธอให้ออกมาห้ามบุพการีตนเอง ตอนนี้มารดาเธอกำลังอาละวาดแฟนหนุ่มของเธออยู่ พริ้มพราวดึงแขนคนเป็นแม่ไว้แน่น
“แกก็เหมือนกันยายพราว ฉันขอสั่งให้แกเลิกคบกับไอ้บ้านี่เด็ดขาด!” คุณหญิงมาลัยวรรณต่อว่าลูกสาว พริ้มพราวน้ำตาคลอ ทั้งเจ็บทั้งอาย
“แต่พี่รัณย์เป็นคนดี...”
“อย่ามาออกตัวปกป้องมัน มันก็แค่ผู้ชายจนๆ กระจอกๆ ไม่คู่ควรกับแก กลับกันได้แล้ว หลังจากนี้ฉันจะส่งคนมาเฝ้าทุกวัน อย่าให้รู้นะว่าแอบหนีไปเที่ยวกันอีก” คุณหญิงมาลัยวรรณเอ็ดลูกสาว พริ้มพราวร้องไห้มองเขาอย่างน่าสงสาร
“คุณแม่ครับ ผม...”
“หุบปาก แกไม่มีสิทธิ์พูดอะไรทั้งนั้น ไป! กลับบ้านได้แล้ว” คุณหญิงมาลัยวรรณฉุดมือลูกสาวกลับไปขึ้นรถยนต์ยุโรปที่จอดอยู่หน้าตึก อารัณย์มองตามแฟนสาวอย่างเป็นห่วง
“พวกฉันเตือนแกแล้ว ว่าคุณหญิงมาลัยวรรณดุและหวงลูกสาวยิ่งกว่า
