“อยากกินปิ้งย่างเกาหลีไหม เดี๋ยวพี่พาไปกิน” อารัณย์ยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม เขาพยายามจะเอาใจหญิงสาวตรงหน้า
“ไม่ดีกว่าค่ะ พราวไม่อยากให้พี่รัณย์ต้องมาเสียเงินกับพราว” เธอทำหน้าบึ้ง
“แล้วพราวเบื่ออาหารตามสั่งพวกนี้ไหมล่ะ”
“เบื่อสิคะ เบื่อ... เบื่อมากที่สุดในสามโลก” เธอเอามือเท้าคางแล้วหายใจแรงๆ อารัณย์มองดูเด็กสาวตรงหน้าแล้วอดใจไม่ไหว เขาต้องเริ่มสอนเธอบ้างแล้ว
“พริ้มพราว อาหารจะมื้อละ 30 หรือมื้อละ 3,000 กินเข้าไปก็อิ่มท้องเหมือนกัน อิ่มเท่ากัน อิ่มได้ไม่กี่ชั่วโมงก็หิวอีก ทำไมเราไม่กินทีละน้อยๆ แต่กินนานๆ ไม่ให้กระทบเงินเก็บล่ะ ทำไมเราจะต้องไปสิ้นเปลืองกับของหรูๆ แพงๆ ทุกมื้อด้วย พี่ไม่เข้าใจ” อารัณย์ถามหญิงสาวเป็นเชิงสอน เธอจ้องหน้าเขาแล้วเบะปากใส่
“พี่รัณย์ไม่เข้าใจพราว ไม่เข้าใจว่าพราวเกิดมาในครอบครัวแบบไหน คุณพ่อคุณแม่ไม่เคยพาพราวมากินอาหารข้างทางแบบนี้ ถ้าจะกินนอกบ้านก็ต้องเป็นโรงแ
