“ไม่ต้องมาสอนฉันหรอก ฉันรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร”
“รู้ดีกับผีน่ะสิคะ พี่รัณย์ปล่อยพราวเดี๋ยวนี้นะ ถ้าคุณแซนดี้รู้เข้า ได้มาแหกอกพราวแน่ๆ” เธอส่ายหน้าจนผมยุ่ง อารัณย์ได้ยินแล้วก็หัวเราะ
“เค้าเป็นคนหลับลึก เธอไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”
“ไม่... อะ... อื้อ!”
อารัณย์ก้มลงจูบริมฝีปากหญิงสาว พริ้มพราวหลับตาแน่น เขาลากมือไปทั่วเรือนร่างของเธอ น่าแปลกที่เขาโหยหาเธอยิ่งกว่าใครๆ อาจจะเป็นเพราะเธอยังสดใหม่สำหรับเขาอยู่ เขาถึงได้ต้องการเธอมากเพียงนี้ อารัณย์จูบเธออย่างกระหาย ยังไม่ทันที่เขาจะทำอะไรมากกว่านี้ เสียงแหลมๆ ก็ดังขึ้นนอกห้อง
"รัณย์! คุณอยู่ไหนคะ”
แซนดี้ตะโกนเรียกอารัณย์ เขาฟุบหน้าเข้าหาซอกคอขาวอย่างเซ็งอารมณ์ พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ พริ้มพราวรีบผลักเขาออก จัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง มองคาดโทษเขา
“เห็นไหมคะ พราวบอกแล้ว” เธอดุ อารัณย์ยีผมเธอจนยุ่ง เขารีบออกจากห้องเธอไป
“ว่ายังไง”
“อยู่นี
