วันต่อมา ฉันตื่นสายจากกิจกรรมเมื่อคืน เมื่อลืมตาขึ้นมาแล้วไม่เจอคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ หัวใจดวงน้อยมันก็วูบไหว คาแลนบอกว่าจะกอดฉันไว้แน่น ๆ จนเช้า ไหนสัญญาว่าหากตื่นขึ้นจะเจอเขาอยู่ข้างกาย
ฉันกำลังกลัว… กลัวเขาจะหายไปอีกครั้ง
คิดแบบนั้นดวงตาก็มีน้ำสีใสเอ่อล้นขึ้นมา พยายามข่มใจเอาไว้แล้วรีบลุกจากเตียงเปิดประตูห้องอย่างร้อนรน
“ปาปี๊เล่น ๆ อันนี้ครับ”
“มาครับ เดี๋ยวปาปี๊เล่นด้วย”
มันโล่งอกกับภาพที่เห็น ตอนนี้คาแลนกำลังเล่นกับลูกชาย ในมือของทั้งสองมีรถบังคับของเล่นอยู่คนละคันและกำลังจะแข่งกัน
คนที่กำลังเล่นกับลูกชายเงยหน้าขึ้นมามองฉันที่กำลังยืนดูอยู่ตรงประตูห้อง
“ตื่นแล้วเหรอหนู มาคัสร้องงอแงเฮียก็เลยออกมาเล่นกับลูก”
หยดน้ำตาไหลอาบแก้ม มันตื้นตันกับภาพตรงหน้า ที่พ่อกับลูกเล่นด้วยกัน ฉันได้แต่จินตนาการว่าจะเป็นยังไง แต่วันนี้ไม่ต้องจินตนาการภาพนั้นอีกแล้ว
“หนู” คนตัวสูงรีบลุกขึ้นยืนเ
