ห้าวันผ่านไป ฉันนั่งเล่นกับเจ้าแมวน้อยอยู่ในห้อง คลุกอยู่แบบนี้ทั้งวันไม่ได้ออกไปไหน ส่วนคาแลนออกไปคุยแผนกับเพื่อนของเขา พรุ่งนี้แล้วที่ทุกอย่างมันจะจบ ขอให้ผ่านพ้นไปด้วยดี
มาลิคและมินโทรมาแทบทุกวันแต่ไม่ได้รับสายเพราะคำขอจากคาแลน ฉันไม่อยากรู้สึกผิดต่อเขาอีกแล้วและไม่อยากคุยให้ตัวเองจมดิ่งกับความรู้สึกเดิม ๆ ตัดสินใจหันหลังให้แล้วก็จะไม่หันกลับไปอีก
“เมี๊ยว~” ความหวังเดินมาคลอเคลียขาของฉันพร้อมม้วนตัวไปมาออดอ้อนตามประสา
“หิวเหรอ เดี๋ยวมี๊เอาอาหารเปียกให้”
พวกอาหารแมวพี่เจตซื้อมาเป็นลังเลย ไม่ใช่แค่ลังเดียวด้วย เยอะขนาดที่ว่าฉันคิดหนักกลัวมันหมดอายุก่อนที่เจ้าความหวังจะกินหมด นี่ก็ขุนจนพุงป่องทุกวันแต่หันไปมองลังอาหารยังเหลือมากเหมือนเดิม
“มานี่เร็วความหวัง”
“เมี๊ยว~”
แมวตัวอ้วนวิ่งดุกดิกตามฉันมายังจานอาหารของตัวเองแถมยังมองด้วยสายตาอ้อน ตัวแค่นี้แต่อ้อนเก่งจริง ๆ หลงจนหาทางออกไ
