ฉันนัดพี่ฟรานซิสไว้เพื่อที่จะไปร้านไวน์ของเธอคนนั้น เขายืนยันว่าจะมารับฉันเอง เพราะกลัวฉันต้องขับรถไกล และร้านไวน์ก็อยู่แถบชานเมือนห่างไปประมาณ 50-60 กม. จากบ้านฉัน แต่ฉันต้องแอบให้เขามารับที่ร้านกาแฟนี่เพราะถ้าไปรับที่บ้านมีหวังความแตก
ทันที่ที่รถสปอร์ตพอช สุดหรู จอดหน้าร้านทุกคนมองเป็นตาเดียว ชายหนุ่มผิวสีแทนไว้เครานิดหน่อย นัยน์ตาสีแซฟฟลายส์ ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนมีตาสีนี้อยู่เกลื่อนกลาดได้ขนาดนี้ ฉันคิดในใจ
เขาก้าวลงมา แต่ฉันคิดว่าน่าจะหยุดเขาเอาไว้ตรงนั้นแหละ ไม่ต้องเข้ามาในร้านให้คนแตกตื่นเล่น ฉันจึงรีบผละตัวเองจากเก้าอี้แล้วหยิบแก้วกาแฟ วิ่งไปหาเขา
“ฟราน” ฉันเรียกเขาแล้วเขาหันมาหา
“เซเลน่า”
“ไปกัน” ฉันรีบดึงแขนเขากลับไปที่รถ ก่อนผู้คนจะแตกตื่นไปมากกว่านี้
“อะไรเนี่ย มาเร่งทำไม เธอรีบหรอ ให้ฉันนั่งพักสักหน่อยก่อนไม่ได้เลยหรอขับรถมาตั้งไกล”
“งั้นพี่นั่ง เดี๋ยวฉันขับเอง”
“ไม่เอา
