ฉันให้ฟรานมาส่งฉันหน้าตึกฟูยุ ไม่ได้ล่ะ ฉันต้องดึงสติตัวเองกลับมาก่อน ตะกี้เกือบเผลอใจไปแล้ว ไม่ได้ ไม่ได้ ฉันคิด
ฉันเดินเข้าประตูมาอาดๆ ในใจโมโหตัวเอง ฉันกัดปากตัวเองจนเกือบเป็นห้อเลือด
ประตูเลื่อนกระจกออโต้เปิดรับฉัน ฉันเดินเข้ามา แบบสับเท้ารัวๆ จนมาถึงแผนกต้อนรับ ให้ตายเถอะเป็นตึกที่เว่อเหมือนเคย พนักงานต้อนรับคนหนึ่งยกมือไหวฉัน คนนี้ฉันไม่คุ้นหน้าเลยแฮะ แต่ชั่งเถอะ ตอนนี้ไม่มีอารมณ์มาทำความคุ้นเคยกับใคร
“ฉันมาหาเรียว”
“ได้นัดไว้มั้ยคะ”
“ไม่”
“ถ้าไม่ได้นัดจะเจอคุณชายไม่ได้นะคะ ตอนนี้คุณชายกำลังยุ่งกับงานอยู่ค่ะ”
“งั้นหรอ”
“รบกวนคุณมาทำเรื่องนัดคุณชายไว้ล่วงหน้าก่อนนะคะ”
ฉันเริ่มโมโหแล้วสิ ด้วยอารมณ์ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะพูดกับใครดีๆทั้งนั้น เลยเอ่ยออกไปนิ่งๆ
“ฉันไม่คิดว่าการที่จะมาเจอแฟนตัวเอง จำเป็นต้องนัดก่อน” นี่ฉันกลายเป็นนางขี้วีนเหมือนในละครแล้วหรือเปล่าเนี่ย
พนักงานสาว
