“กลับแล้วเหรอคะ”
เสียงทักของบัวตองทำให้หญิงสาวในชุดเดรสสีชมพูหันมาส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร
“กลับแล้วค่ะ ขอบคุณสำหรับการดูแลนะคะ ที่นี่ดูแลดีมากเลย”
เธอหันมาตอบด้วยรอยยิ้ม สีหน้าดูต่างจากวันแรกที่ก้าวเข้ามาในตึกอย่างกับคนละคน
“ยินดีมากค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ”
บัวตองโบกมือลาผู้ป่วยที่เข้ามาตั้งแต่วันแรกในการฝึกงาน จนตอนนี้เธอรักษาหายดีและได้กลับบ้านแล้ว
“เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกเลยเนอะ”
มายด์ว่าก่อนจะถอนหายใจออกมายาวเหยียด สายตาก็มองผู้หญิงที่เพิ่งทักทายกันเสร็จเดินออกไปพร้อมกับสามีที่คอยประคองตลอดเวลา
“นั่นดิ ตอนมาแรก ๆ นึกว่าจะไม่รอดซะแล้ว”
บัวตองเอ่ยบ้าง ทั้งโล่งใจ และใจหายไปพร้อมกันอย่างบอกไม่ถูกเลย
“ถามไรหน่อยดิ”
จู่ ๆ มายด์ก็เอ่ยถามขึ้นมาทั้งที่สายตายังคงจ้องสองสามีภรรยาคู่นั้นที่รอลิฟต์เปิดอยู่ห่างออกไปไม่ไกล
“ถามมาสิ”
“ทำไมแกถึงอยากเป็นพยาบาลเหรอ”
เหมือนมายด์จะเคยถาม
