รถเก๋งคันหรูขับมาอย่างรวดเร็วตรงเข้ามาในเขตรั้วมหาวิทยาลัยชั้นนำ ก่อนที่ปวินจะกดโทรศัพท์ต่อสายหาใครบางคน
“อยู่ไหน”
เสียงราบเรียบกรอกลงไปในมือถือ ขณะที่สายตาแสดงความแข็งกร้าวออกมาด้วยความโกรธ คนปลายสายยังไม่รับรู้อารมณ์ของเขา แต่บัวตองที่นั่งอยู่ด้านข้างตื่นกลัวจนใจเต้นแรงเจ็บหน้าอกไปหมด
“ออกมานี่ พี่จอดรถรออยู่ใต้ร่มไม้ที่เดิม”
เขาพูดเพียงเท่านี้แล้วกดตัดสายไปทันที มือของเขาสั่นไหวจนบัวตองต้องเอื้อมมือไปจับเอาไว้เผื่อช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้น
“สัญญาได้ไหมว่าจะใจเย็น”
เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเว้าวอน สถานการณ์ตอนนี้เดาไม่ได้เลยจริง ๆ ว่าจะรุนแรงถึงขั้นไหน เพราะเธอก็ไม่รู้ว่าปวินอารมณ์ร้อนแค่ไหน และจะทำอะไรบ้างตอนที่เขาโกรธ เนื่องจากที่ผ่านมาเขาใจเย็นกับเธอมาโดยตลอด
“ฉันเสียใจ…”
ริมฝีปากสั่นไหวยามที่เอ่ยคำพูดนี้ออกมา ดวงตาของเขาแดงก่ำ แสดงให้เห็นว่าเขารักและคาดหวังกับน้องสาวคนนี้มาก
“
