ช่วงเวลาพักกลางวัน บัวตองรีบขึ้นมาที่ตึกผู้ป่วยใน แล้วตรงไปยังห้องที่แก้วตาพักอยู่ ในมือมีกล่องเค้กเช่นเดิม แถมยังเพิ่มรสสตรอว์เบอร์รีเข้ามาอีกด้วย
“พี่บัวตอง”
คนตัวเล็กที่กำลังนั่งเล่นตุ๊กตาเงยหน้าขึ้นมาเผยรอยยิ้มอันสดใส แต่เพียงวูบเดียวเท่านั้นเธอก็แปรเปลี่ยนสายตาเป็นแปลกใจทันที
“พี่ตัดผมเหรอคะ”
บัวตองหย่อนก้นนั่งลงที่เตียงพลางใช้มือลูบหัวคนตัวเล็กเบา ๆ อย่างเอ็นดู ในขณะที่อีกฝ่ายนิ่งค้าง เอาแต่จ้องมองผมที่สั้นลงตาละห้อย
“พี่ตัดผม เอาไปทำวิกน่ะ”
คุณยายที่นั่งอยู่ข้างกันได้ยินถึงกับตะลึงงัน เธอน้ำตาคลอขึ้นมาทันที ไม่คิดว่าบัวตองจะทำเพื่อหลานสาวของเธอขนาดนี้ ทั้งที่ไม่จำเป็นต้องทำเลยก็ได้
“เสียดายจังเลยค่ะ”
“แต่พี่ไม่เสียดายเลยนะ”
เธอช้อนปลายคางจิ้มลิ้มให้เชิดขึ้น ก่อนจะเอ่ยบอกถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของการตัดผมในครั้งนี้
“พี่ตัดผมเพื่อทำวิกให้แก้วตานะ”
“...”
เริ่มแรกเธอคิดว่าแก
