แล้วก็มาถึงวันที่ธิมารินทร์ต้องไปโรงพยาบาลตามที่นัดกับคุณหมอไว้ ก่อนหน้านี้ที่ไปตรวจมาหลายที่เด็กหญิงรู้ว่าเป็นแค่การรีเช็กผลตรวจว่าตรงกับที่แรกไหม แต่ยังไม่ได้เข้าสู่กระบวนการรักษาจริงเธอยังไม่ได้เครียดมาก แต่ครั้งนี้ต่างกันไปเธอจึงค่อนข้างกลัวจนคนเป็นแม่รับรู้ได้
“กลัวเหรอลูก มือเย็นเชียว” สุคนธรสจับมือลูกบีบเบาๆ
“ค่ะแม่ หมอจะไม่ผ่าเร็วๆ นี้ใช่ไหมคะ” เด็กหญิงอ้อมแอ้มถาม
“ยังหรอกค่ะลูก วันนี้เราแค่ไปเจอคุณหมอครั้งแรก คุณหมอยังไม่ได้ประเมินเลยนะคะว่าต้องผ่าตอนไหน หรือคุณหมออาจจะมีวิธีรักษาแบบอื่นๆ ที่ไม่ต้องผ่าก็ได้ค่ะ”
หญิงสาวปลอบลูกและตัวเองไปพร้อมกัน ถ้าเลือกได้เธอก็อยากเลือกตัวเลือกการรักษาแบบอื่นให้ลูก แค่นึกถึงว่าในระหว่างผ่าตัดจะต้องมีการทำให้หัวใจธิมารินทร์หยุดเต้นเธอก็แทบทำใจไม่ได้ กลัวลูกไม่ฟื้น กลัวเหตุแทรกซ้อนที่อาจจะมี กลัวไปสารพัด
[1]นายแพทย์คิมหันต์ ศัลยแพท
