สุคนธรสยอมถอยให้กันต์ธีร์หนึ่งก้าว ด้วยการใช้สรรพนามเดิมแบบที่เคยเรียกกันในอดีต ส่วนในเรื่องของธิมารินทร์เธอบอกให้เป็นการตัดสินใจของลูกเอง หากเด็กหญิงอยากไปไหนมาไหนกับปรายแสงซึ่งยังอยู่ในขอบเขตเหมาะสมกับอายุและกาลเทศะเธอจะไม่ห้าม
แม้ว่าลึกๆ เธอจะเกรงว่าระหว่างพ่อลูกอาจจะเกิดสายใยที่มองไม่เห็นและดึงคนทั้งสองเข้าหากัน แต่เธอก็เชื่อในความรักที่เธอและครอบครัวมีให้เด็กน้อยว่ามันมากพอที่เด็กหญิงจะไม่ต้องการความรักจากคนนอกครอบครัว
ในเรื่องความสัมพันธ์ของเธอและกันต์ธีร์แม้จะเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้ แต่มันก็ไม่ได้เปลี่ยนชื่อเรียกจากความเป็นคนเคยรัก เหลือเพียงคนรู้จักในปัจจุบัน เธอรู้แล้วว่าความรักไม่ใช่เรื่องของคนสองคนแบบที่เคยเชื่อในอดีต แต่ความรักของคนที่โตแล้วมันคือเรื่องของสองครอบครัวที่ต้องหาจุดลงตัว
บนเตียงของคู่รักไม่ได้มีแค่สามีภรรยา หากแต่มันยังมีพ่อแม่ของอีกฝ่ายและความเชื่อขนบ
